CASE OF FERRIERI AND BONASSISA v. ITALY

Deze zaak gaat over de ruime discretionaire bevoegdheid van de Italiaanse belastingdienst om gegevens op te vragen van o.a. banken. De vraag die centraal stond is of deze inmenging bij “wet” is voorzien. Het EHRM herhaalt het materiële wetsbegrip (§70) en geeft aan dat de wet ook moet voorzien in voldoende waarborgen, die o.a. beschermen tegen willekeur (§71-72). Hoewel de vereisten en reikwijdte voorzienbaar waren (§75) was de vraag hier of deze ook voldoende 'kwaliteit' hadden, ofwel of de discretionaire bevoegdheid (voldoende) was ingeperkt. (§76) Dat was hier niet het geval (§81). Zo ontbrak het aan vereisten van motivering voor de uitoefening van deze bevoegdheid wat met zich meebrengt dat ze hier in essentie ongelimiteerd gebruik van kunnen maken (§81) Ook ontbreekt het aan een vorm van ex-post controle op de genomen beslissingen om dit soort informatie op te vragen. (§§89-93) Dit is problematisch omdat dit willekeur in de hand werkt. De aangedragen remedies (zoals naar de burgerlijke rechter stappen) zijn echter onvoldoende gestaafd door de regering, waardoor het Hof niet kan beoordelen of de remedie niet alleen in theorie maar ook in de praktijk effectief is. (§§95-99). Kortom een schending van