Rechtbank Amsterdam, 03-11-2026 (13-247391-26)

De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 20 oktober 2026, in aanwezigheid van mr. K. van der Schaft, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. M.A.M. Pijnenburg, advocaat in Amsterdam, en door een tolk in de Poolse taal. De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd. Ook heeft de rechtbank voor sluiting van het onderzoek ter zitting de gevangenhouding bevolen.

Het EAB vermeldt een vonnis van the District Court in Nowy Tomyśl van 9 augustus 2022, met referentienummer II K 175/22 en een beslissing van de genoemde rechtbank van 7 augustus 2024 referentienummer II Ko 127/24. De overlevering wordt verzocht voor de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf voor de duur van acht maanden. De opgeëiste persoon is tot deze straf veroordeeld in het hiervoor genoemde vonnis (II K 175/22) en hij moet deze straf ondergaan in Polen. Deze straf resteert volgens het EAB nog geheel. De vrijheidsstraf is aanvankelijk voorwaardelijk aan de opgeëiste persoon opgelegd. Bij beslissing van the District Court in Nowy Tomyśl van 7 augustus 2024 is de tenuitvoerlegging van die voorwaardelijke vrijheidsstraf bevolen. De hiervoor genoemde veroordeling ziet op het feit zoals dat is omschreven in het EAB.

Standpunt van de verdediging De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de overlevering op grond van artikel 12 OLW moet worden geweigerd. Uit het EAB en de aanvullende informatie is namelijk niet gebleken dat het voor de opgeëiste persoon duidelijk is geweest dat de adresinstructie zich ook uitstrekte tot aan de omzettingsbeslissing. Door de raadsman is in dit verband gewezen op jurisprudentie van deze rechtbank waaruit volgt dat de adresinstructie zich moet uitstrekken over de gehele procedure, waaronder mogelijke vervolgbeslissingen in die zaak. Subsidiair is verzocht de behandeling van de zaak aan te houden om nadere vragen te stellen waaruit moet blijken hoe de opgeëiste persoon op de hoogte is geweest van de zitting waarbij de omzetting heeft plaatsgevonden, nu de opgeëiste persoon betwist dat de oproeping is uitgereikt aan een volwassen huisgenoot, zoals onderdeel D van het EAB vermeldt. Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de weigeringsgrond van artikel 12 OLW van toepassing is, maar heeft de rechtbank verzocht van deze weigeringsgrond af te zien nu de opgeëiste persoon een adresinstructie heeft ontvangen. De omzettingsbeslissing valt niet onder de reikwijdte van artikel 12 OLW, nu de tenuitvoerlegging is bevolen wegens het overtreden van de bijzondere voorwaarden en de aard en de maat van de straf niet is gewijzigd. Oordeel van de rechtbank De rechtbank stelt vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van een vonnis terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid, en dat - kort gezegd - is gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, sub a tot en met c, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan en evenmin een garantie als bedoeld in artikel 12, sub d, OLW is verstrekt. Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd. De rechtbank ziet in dit geval aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij licht dat als volgt toe. Op grond van de door de uitvaardigende justitiële autoriteit bij brief van 7 oktober 2026 verstrekte informatie stelt de rechtbank vast dat procesafspraken met de opgeëiste persoon zijn gemaakt en dat hij, gezien de gemaakte afspraken, de wens heeft geuit dat de zitting buiten zijn afwezigheid zou plaatsvinden. Deze informatie is ter zitting niet door de opgeëiste persoon weersproken. Daarmee heeft de opgeëiste persoon expliciet afstand gedaan van zijn aanwezigheidsrecht. Het toestaan van de overlevering levert daarom geen schending op van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon. De vrijheidsstraf is aanvankelijk voorwaardelijk aan de opgeëiste persoon opgelegd. Bij beslissing van the District Court in Nowy Tomyśl van 7 augustus 2024 (II Ko 127/24) is de tenuitvoerlegging van die voorwaardelijke vrijheidsstraf bevolen. Een beslissing tot tenuitvoerlegging of toepassing van een eerder opgelegde vrijheidsstraf is in beginsel geen beslissing die moet worden getoetst aan artikel 12 OLW. Als de vrijheidsstraf deel uitmaakte van de oorspronkelijke veroordeling is bij de beslissing tot tenuitvoerlegging daarvan geen sprake van een wijziging van de aard of maat van de oorspronkelijk opgelegde straf. Als de vrijheidsstraf géén deel uitmaakte van de oorspronkelijke veroordeling (en dus een nieuwe vrijheidsstraf is) moet worden beoordeeld of de rechter beoordelingsbevoegdheid met betrekking tot de aard en de maat van de vrijheidsstraf heeft gehad. De rechtbank begrijpt dat de voorwaardelijke gevangenisstraf aan de opgeëiste persoon is opgelegd, met als bijzondere voorwaarde dat een boete moest worden betaald. Nu de boete niet is voldaan, is de ten uitvoerlegging van de eerder voorwaardelijk opgelegde straf bevolen. De rechtbank hoeft de beslissing tot tenuitvoerlegging van 7 augustus 2024 dus niet te toetsen aan artikel 12 OLW. Er is immers geen sprake van een beslissing tot tenuitvoerlegging die ertoe strekte of tot gevolg had dat de aard of maat van die straf werd gewijzigd.

De rechtbank heeft eerder vastgesteld dat, vanwege structurele of fundamentele gebreken in de Poolse rechtsorde, in Polen een algemeen reëel gevaar bestaat van schending van het grondrecht op een eerlijk proces voor een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld. Het is aan de opgeëiste persoon om omstandigheden aan te voeren en aan te tonen waaruit blijkt dat hij dit gevaar ook daadwerkelijk loopt. Omdat de opgeëiste persoon geen elementen heeft aangevoerd waaruit blijkt dat die structurele of fundamentele gebreken een concrete invloed hebben gehad op de behandeling van zijn strafzaak, is niet aangetoond dat sprake is van een individueel reëel gevaar van schending van het grondrecht op een eerlijk proces voor een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld.

De rechtbank stelt vast dat het EAB voldoet aan de eisen van artikel 2 OLW. Verder staan geen weigeringsgronden aan de overlevering in de weg en is geen sprake van een geval waarin aan het EAB geen gevolg mag worden gegeven. De rechtbank staat daarom de overlevering toe.

De artikelen 8 en 176 Wegenverkeerswet 1994 en 2, 5 en 7 OLW.

STAAT TOE de overlevering van [de opgeëiste persoon] aan the Regional Court in Poznań, Polen voor het feit zoals dat is omschreven in onderdeel e) van het EAB. Deze uitspraak is gedaan door mr. O.P.M. Fruytier, voorzitter, mrs. C. Klomp en H.P. Kijlstra, rechters, in tegenwoordigheid van E. Mulder, griffier, en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 3 november 2026. Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.