# Rechtbank Den Haag, 05-11-2026 (NL26.41126) - Type: Case Law - Source: Rechtbank Den Haag - Identifier: ECLI:NL:RBDHA:2026:32723 - Date: 2026-11-05 - Original: https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI%3ANL%3ARBDHA%3A2026%3A32723 - Canonical: https://overview.legal/posts/628547 - Topics: Controllers, Health Data, Profiling, Automated Decision-Making, Public Authority, Healthcare, Records of processing activities ## Summary AMbV Tsjechië. Asielaanvraag van voor 12 juni 2026. Bestreden besluit is bevoegd genomen. CaseMatcher geen AI, complex algoritme of blackbox. Er kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Geen onevenredige hardheid. Beroep ongegrond. ## Full text RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Zwolle Bestuursrecht zaaknummer: NL26.41126 uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen [eiseres], V-nummer: [V-nummer], eiseres (gemachtigde: mr. L.J. Meijering), en de minister van Asiel en Migratie, de minister (gemachtigde: mr. J. Kamphuis). Procesverloop 1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 20 juli 2026 niet in behandeling genomen omdat Tsjechië verantwoordelijk is voor de aanvraag. 1.1. De rechtbank heeft het beroep op 23 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, M. Cheiboukh als tolk en de gemachtigde van de minister. Beoordeling door de rechtbank 2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden. 3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van haar aanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Welk recht is van toepassing? 4. Eiseres voert aan dat de minister een onjuist toetsingskader heeft toegepast. De asielaanvraag van eiseres dateert van 9 juni 2026 en daarmee dateert de asielaanvraag van voor de inwerkingtreding van de AMbV . Gelet op artikel 84, tweede lid, van de AMbV wordt de verantwoordelijke lidstaat in dat geval bepaald overeenkomstig de Dublinverordening . Nu de minister de AMbV heeft toegepast, is volgens eiseres geen sprake van een geldig claimverzoek, claimakkoord en besluit. 5. Op 12 juni 2026 is de AMbV in werking getreden. De Afdeling heeft met de verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 prejudiciële vragen gesteld over de toepassing van het overgangsrecht zoals neergelegd in de artikelen 84, tweede lid, en 85 van de AMbV en de in artikel 43, eerste lid, van de AMbV neergelede beperking van de draagwijdte van het rechtsmiddel. 6. De Afdeling heeft in afwachting van de beantwoording van de prejudiciële vragen voorlopig geoordeeld dat het rechtszekerheidsbeginsel en het recht op effectieve rechtsbescherming dat is neergelegd in artikel 47 van het EU Handvest , gelet op artikel 84, tweede lid, van de AMbV zich ertegen verzetten dat de procedureregel in artikel 43, eerste lid, van de AMbV onmiddellijke toepassing vindt in procedures waarin het verzoek om internationale bescherming voor 12 juni 2026 is geregistreerd en de minister de verantwoordelijke lidstaat dus heeft bepaald aan de hand van de in de Dublinverordening neergelegde criteria. De Afdeling vat dit begrip ‘criteria’ ruim op in die zin dat daaronder niet alleen de materiële criteria voor het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat uit hoofdstuk III van de Dublinverordening in het geval van overname vallen, maar ook de bepalingen over terugname en de discretionaire en procedurele bepalingen, zoals de artikelen 17 en 29 van de Dublinverordening. 7. Eiseres heeft op 9 juni 2026 een asielaanvraag ingediend. Nu het verzoek om internationale bescherming dateert van vóór 12 juni 2026 zal de rechtbank dus toetsen aan de criteria van de Dublinverordening. Dat houdt onder meer in dat de rechtbank zich dus ook zal uitlaten over of de minister in het kader van artikel 17 van de Dublinverordening de verantwoordelijkheid voor het asielverzoek van eiseres aan zich had moeten trekken. 8. De minister heeft de verantwoordelijke lidstaat vastgesteld aan de hand van de in de Dublinverordening neergelegde criteria. In het bestreden besluit staat vermeld dat Tsjechië het claimverzoek op grond van artikel 12, tweede lid, van de AMbV heeft aanvaard. De rechtbank gaat uit van een kennelijke verschrijving nu de minister ter zitting heeft bevestigd dat hij artikel 12, tweede lid, van de Dublinverordening heeft bedoeld, zoals ook blijkt uit het claimverzoek en het claimakkoord. De minister heeft daarmee het juiste toetsingskader toegepast. De beroepsgrond slaagt niet. Totstandkoming van het besluit 9. Zoals onder 7 is overwogen dient het verzoek van eiseres beoordeeld te worden volgens de criteria van de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In dit geval heeft Nederland bij Tsjechië een verzoek om overname gedaan volgens artikel 12, tweede lid, van de Dublinverordening. Tsjechië heeft dit verzoek, onder die grondslag, aanvaard. Is het besluit onbevoegd genomen? 10. Eiseres voert – samengevat – aan dat het bestreden besluit niet door een bevoegde beslisambtenaar is genomen. De bevoegdheid van de beslisambtenaar is niet te controleren. Eiseres verwijst naar een uitspraak van de Afdeling van 2 maart 2026. Het bestreden besluit is niet ondertekend, waardoor de bevoegdheid van de beslisambtenaar niet gecontroleerd kan worden. Het bestreden besluit kan nog worden gewijzigd nadat een gesteld bevoegde ambtenaar het besluit op ‘definitief’ heeft gezet. Ook kunnen volgens eiseres niet bevoegde ambtenaren handelingen verrichten in INDIGO. Sinds de inwerkingtreding van het nieuwe Mandaatbesluit op 1 april 2025 kan niet meer gecontroleerd worden of een ambtenaar die werkzaam is bij ‘A&B Zevenaar team 10’ bevoegd is. Er is, ondanks een aanbeveling daartoe, geen deugdelijke centrale registratie in INDIGO van bevoegde ambtenaren. Eiseres verwijst naar het rapport ‘Onderzoek vermoeden van misstand bij de IND’ van 20 mei 2019, een brief van de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid van 19 november 2019 en het rapport ‘Eindrapportage doorlichting IND’ van 20 mei 2021. Het recht om zich effectief te kunnen verweren tegen besluitvorming door onbevoegde ambtenaren in de zin van artikel 22 van de AVG brengt met zich dat eiseres moet kunnen nagaan wie het besluit genomen heeft. 11. De rechtbank oordeelt hierover als volgt. Uit de door eiseres aangehaalde uitspraak van de Afdeling van 2 maart 2026 volgt dat het ontbreken van de ondertekening van een besluit niet leidt tot een gebrek in de besluitvorming wanneer voldoende controleerbaar is dat het besluit door een bevoegde ambtenaar is genomen. In het bestreden besluit staat de naam van de beslisambtenaar vermeld en uit de colofon van het bestreden besluit volgt dat de beslisambtenaar werkzaam is bij de afdeling ‘A&B Zevenaar Team 10’. De minister heeft een screenshot overgelegd van INDIGO, waaruit blijkt dat deze ambtenaar het besluit definitief heeft gemaakt in dat verwerkingssysteem. Hoewel eiseres zich terecht op het standpunt stelt dat, in tegenstelling tot het oude Mandaatbesluit, uit het nieuwe Mandaatbesluit niet langer zichtbaar is dat het team “IND/A&B/AFDJ/ZN10” bevoegd is om Vw -besluiten te nemen, acht de rechtbank de bevoegdheidstoedeling evenwel voldoende inzichtelijk. Uit artikel 4 van het Mandaatbesluit volgt dat de functionarissen genoemd in bijlage 1 van het Mandaatbesluit en de onder hen ressorterende functionarissen bevoegd zijn om Vw-besluiten te nemen. Blijkens de regels 6 tot en met 11 van bijlage 1 van het Mandaatbesluit zijn de managers van IND/A&B-teams bevoegd om dergelijke besluiten te nemen. Omdat de beslisambtenaar volgens de colofon van het bestreden besluit werkzaam is bij de afdeling ‘A&B Zevenaar Team 10’ en de gemachtigde van de minister ter zitting navolgbaar heeft verklaard dat zij onder de manager uit regel 10 danwel 11 van bijlage 1 van het Mandaatbesluit valt, acht de rechtbank voldoende inzichtelijk dat de beslisambtenaar bevoegd was het bestreden besluit te nemen. De rechtbank ziet geen aanleiding om aan deze verklaring te twijfelen. De stelling van eiseres dat onbevoegde ambtenaren handelingen kunnen verrichten of een besluit na definitief maken nog kan wijzigen in INDIGO acht de rechtbank onvoldoende om aan de in het besluit vermelde en door de minister verschafte informatie te twijfelen. Dat er, ondanks een aanbeveling daartoe, volgens eiseres geen deugdelijke centrale registratie in INDIGO is opgenomen van bevoegde ambtenaren, maakt dat ook niet anders. De Afdeling constateert in haar uitspraak op dit punt immers geen gebrek. Eiseres heeft niet onderbouwd waarom het oordeel van de Afdeling niet in stand kan blijven. De beroepsgrond slaagt niet. Is sprake van een zorgvuldigheidsgebrek omdat de minister niet heeft aangegeven of bij de besluitvorming gebruik is gemaakt van CaseMatcher en/of AI ? 12. Eiseres voert aan dat het bestreden besluit onzorgvuldig tot stand is gekomen, omdat de minister niet transparant is geweest over het gebruik van CaseMatcher, ChatIND en chatbot Robin. Het gebruik van CaseMatcher leidt tot een groot risico op ‘automation bias’. In dit specifieke geval bestaat een directe aanwijzing dat sprake is geweest van automation bias, omdat de overgelegde medische gegevens niet in het bestreden besluit zijn betrokken. De minister heeft CaseMatcher ten onrechte neergezet als een simpele zoekmachine. Eiseres verwijst naar een afbeelding van Knowledge Plaza, waaruit blijkt dat bovenop de zoekmachine een ‘KnowledgePlaza Business Logic Layer’ is gebouwd. Verder verwijst eiseres naar een evaluatierapport uit 2021. Dat sprake is van vergevorderde geautomatiseerde besluitvorming door AI blijkt volgens haar ten slotte uit het gebruik van ‘opvoer- en behandelautomaten’. Het recht om zich effectief te kunnen verweren tegen besluitvorming door (gedeeltelijk) geautomatiseerde besluitvorming in de zin van artikel 22 van de AVG brengt met zich dat eiseres deugdelijk moet kunnen nagaan wie of wat het besluit heeft genomen. 13. De rechtbank stelt ten aanzien van het gestelde gebruik van CaseMatcher vast dat de minister een schriftelijke verklaring heeft overgelegd van de betreffende beslisambtenaar, waarin zij verklaard dat zij zich niet kan herinneren of ze CaseMatcher heeft gebruikt, maar ervan uitgaat het niet te hebben gebruikt omdat het een standaardbeschikking is en zij daar geen CaseMatcher voor nodig heeft. Daarnaast heeft de minister verklaard dat in dit soort zaken geen CaseMatcher nodig is omdat het enkel gaat om of overdracht van eiseres naar Tsjechie in strijd is met artikel 4 van het Handvest. De rechtbank stelt vast dat de door de minister overgelegde en afgelegde verklaringen niet aannemelijk is dat gebruik is gemaakt van CaseMatcher, maar dat gebruik kan niet worden uitgesloten. Daarom gaat de rechtbank er bij de beoordeling van uit dat de beslisambtenaar bij de besluitvorming gebruik heeft gemaakt van CaseMatcher. De rechtbank oordeelt, in navolging van de uitspraak van de meervoudige kamer van zittingsplaats Haarlem, dat CaseMatcher geen AI, complex algoritme of blackbox is. Er is geen reden om aan te nemen dat CaseMatcher meer dan een simpele zoekfunctionaliteit betreft. Het betreft een computerprogramma dat de minister kan gebruiken bij zijn besluiten op asielaanvragen, waarbij de besluitvorming niet (gedeeltelijk) tot stand komt door CaseMatcher. Ook wordt de motivering niet gestuurd door CaseMatcher. De ‘KnowledgePlaza Business Layer’ vormt geen onderdeel van de werking van CaseMatcher in die zin dat het invloed heeft op de wijze waarop CaseMatcher de zoekopdracht uitvoert. De techniek die ten grondslag ligt aan deze layer bestaat uitsluitend uit harde beslisregels en dit is geen AI. Daarom is de minister niet gehouden om het gebruik van CaseMatcher te vermelden in zijn besluiten. De rechtbank ziet in hetgeen eiseres in haar geval heeft aangevoerd geen aanleiding om tot een ander oordeel te komen. De rechtbank stelt verder vast dat de minister ten aanzien van het gebruik van ChatIND en chatbot Robin een verklaring van de beslisambtenaar heeft overgelegd, waaruit blijkt dat zij geen gebruik heeft gemaakt van deze systemen. De rechtbank ziet geen aanleiding om aan deze verklaringen te twijfelen en vertrouwt er daarom op dat geen gebruik is gemaakt van deze systemen. Deze beroepsgrond slaagt niet. Kan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel worden uitgegaan? 14. Eiseres heeft aangevoerd dat ten aanzien van Tsjechië niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Eiseres verwijst allereerst naar het AIDA-rapport, waaruit weliswaar volgt dat toegang tot mentale hulp aanwezig is, maar specialistische traumagerelateerde begeleiding niet formeel gegarandeerd is en er NGO’s zijn die gespecialiseerde hulp bieden, maar die te maken hebben met beperkte budgetten. In het gehoor heeft eiseres aangegeven dat uit dit rapport ook blijkt dat de opvanglocaties in Tsjechië van slechte kwaliteit zijn en dat Dublinterugkeerders bij overdracht drie maanden in detentie moeten verblijven. Verder heeft eiseres aangevoerd dat zij zodanige medische (psychische) klachten heeft dat zij niet kan worden overgedragen aan Tsjechië. Eiseres heeft ter ondersteuning van deze verklaring een medisch dossier van GezondheidsZorg Asielzoekers overgelegd. Tot slot heeft eiseres ter zitting verklaard dat, toen zij wist dat ze niet kon terugkeren naar haar land van herkomst, uit haar onderzoek is gebleken dat Nederland het land is dat het beste bij haar past. 15. De rechtbank stelt voorop dat de minister in zijn algemeenheid ten aanzien van Tsjechië mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit betekent dat de minister er in beginsel op mag vertrouwen dat Tsjechië zijn internationale verplichtingen uit het Unierecht en de mensenrechtenverdragen zal nakomen. Van dit uitgangspunt wordt slechts afgeweken als eiseres aannemelijk maakt, of de rechtbank ambtshalve vaststelt, dat het asiel- en/of opvangsysteem in Tsjechië dusdanige tekortkomingen vertoont dat zij bij overdracht aan Tsjechië een reëel risico loopt op een behandeling die in strijd is met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. Van een dergelijke schending is pas sprake als de geconstateerde tekortkomingen structureel zijn en een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken in de zin van het arrest Jawo . 16. De rechtbank is van oordeel dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat in Tsjechië sprake is van structurele tekortkomingen in het asiel- en/of opvangsysteem die ertoe leiden dat zij bij terugkeer een reëel risico loopt op een onmenselijke of vernederende behandeling in de zin van artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. De Afdeling heeft op 13 november 2024 geoordeeld dat ten aanzien van Tsjechië nog altijd van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Er zijn volgens de Afdeling geen structurele tekortkomingen in de asielprocedure en opvangvoorzieningen in Tsjechië. Wat eiseres heeft aangevoerd, geeft geen aanleiding om van de hiervoor genoemde Afdelingsjurisprudentie af te wijken. Uit de door eiseres aangehaalde landeninformatie blijkt dat in de praktijk de meeste asielzoekers niet worden gedetineerd. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat eiseres niet als asielzoeker aan de grens bij Tsjechië binnenkomt, maar dat zij als Dublinclaimant gereguleerd aan Tsjechië wordt overgedragen. Ook blijkt uit de aangehaalde landeninformatie niet dat de medische voorzieningen tekortschieten. De voorzieningen staan onder druk door wachtlijsten en capaciteitsproblemen, maar dit geldt ook voor de psychische zorg in Nederland. Niet is gebleken dat eiseres aangewezen is op specialistische psychische zorg die zij alleen in Nederland kan krijgen. Bovendien blijkt uit de door eiseres overgelegde medische informatie van 7 februari 2026 dat eiseres in Tsjechië gebruik heeft gemaakt van een counselor. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat zij bij terugkeer naar Tsjechië niet opnieuw van deze psychische zorg gebruik kan maken. Verder heeft eiseres geen persoonlijke ervaringen naar voren gebracht waaruit blijkt dat in haar situatie ten aanzien van Tsjechië niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Ook hebben de Tsjechische autoriteiten met het claimakkoord gegarandeerd dat het verzoek van eiseres om internationale bescherming in behandeling wordt genomen. 17. Voor zover eiseres aanvoert dat aanvullende garanties nodig zijn vanwege haar bijzondere kwetsbaarheid, is de rechtbank van oordeel dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij als bijzonder kwetsbaar moet worden aangemerkt zoals bedoeld in het arrest Tarakhel . Dat eiseres psychische klachten ervaart en een alleenstaande vrouw is, acht de rechtbank hiervoor onvoldoende. Daar komt bij dat eiseres niet heeft onderbouwd dat zij zonder aanvullende garanties bij overdracht aan Tsjechië een risico zou lopen op een met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest strijdige behandeling. Immers is niet gebleken dat de voorzieningen in Tsjechië ontoereikend zijn. Uit het dossier valt ook anderszins niet af te leiden welke bijzondere behoeftes of zorg eiseres nodig heeft op grond waarvan zij als bijzonder kwetsbaar aangemerkt dient te worden, of dat zij bepaalde zorg nodig heeft die in Tsjechië niet beschikbaar is. De minister heeft gelet hierop geen aanvullende garanties voor eiseres aan Tsjechië hoeven vragen. De beroepsgrond slaagt niet. 18. Tot slot merkt de rechtbank op dat op basis van de Dublinverordening geen keuzevrijheid bestaat ten aanzien van de lidstaat waar de asielaanvraag wordt ingediend. Dat uit eiseres haar onderzoek is gebleken dat Nederland het land is dat het beste bij haar past, maakt daarom niet dat eiseres niet aan Tsjechië kan worden overgedragen. Deze beroepsgrond slaagt niet. Had de minister toepassing moeten geven aan de discretionaire bevoegdheid? 19. Eiseres heeft in het kader van de discretionaire bevoegdheid van de minister aangevoerd dat haar psychische klachten bij overdracht aan Tsjechië leiden tot onevenredige hardheid. 20. Op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening heeft de minister een discretionaire bevoegdheid om een asielaanvraag onverplicht aan zich te trekken. De minister maakt van deze bevoegdheid gebruik als sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden die maken dat overdracht van onevenredige hardheid getuigt. Het is aan eiseres om dergelijke omstandigheden aannemelijk te maken. 21. De rechtbank is van oordeel dat de individuele omstandigheden van eiseres niet maken dat overdracht aan Tsjechië onevenredig hard moet worden geacht. De medische klachten van eiseres zijn reeds betrokken bij de beoordeling van het interstatelijk vertrouwensbeginsel en deze omstandigheden kunnen daarom niet nogmaals een rol spelen in het kader van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening. Eiseres heeft verder geen bijzondere omstandigheden aangevoerd die overdracht aan Tsjechië onevenredig hard maken. De minister heeft dan ook in redelijkheid kunnen beslissen dat er geen aanleiding is om toepassing te geven aan artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening. Conclusie en gevolgen 22. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten. Beslissing De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door mr. I.M. Brandwacht - Kampman, rechter, in aanwezigheid van mr. C.L.M. Celie, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Asiel- en Migratiebeheerverordening. Verordening (EU) nr. 604/2013 van 26 juni 2013 Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling). ECLI:NL:RVS:2026:5867. Handvest van de grondrechten van de Europese Unie Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). ECLI:NL:RVS:2026:1127. Uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle, van 16 april 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:9326. Mandaatbesluit IND Ministerie van Justitie en Veiligheid 2022 (Mandaatbesluit). Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG). Vreemdelingenwet Artificiële Intelligentie (AI). Uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem, van 2 september 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:25209. ‘Country Report: Czechia – update on 2025’ van de Asylum Information Database, van juni 2026. Niet-gouvernementele organisaties. Zie de uitspraken van de Afdeling van 23 april 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1695 en 13 november 2024, ECLI:NL:RVS:2024:4582. Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en fundamentele vrijheden (EVRM). Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJEU) van 19 maart 2019, in de zaak Jawo tegen Duitsland, ECLI:EU:C:2019:218. ECLI:NL:RVS:2024:4582. Het arrest van het Europees Hof van de Rechten van de Mens (EHRM) van 4 november 2014, in de zaak Tarakhel tegen Zwitserland, ECLI:CE:ECHR:2014:1104JUD002921712. Zie de uitspraak van de Afdeling van 25 februari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:717. ## Cited law provisions (1) ### GDPR — gdpr-art-22-nl Geautomatiseerde individuele besluitvorming, waaronder profilering --- Generated by overview.legal · https://overview.legal/posts/628547 · 2026-11-14