Full text
This text is held here in Dutch.
RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Roermond Bestuursrecht zaaknummer: NL26.15880 uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen [eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser, (gemachtigde: mr. N. Birrou), en de minister van Asiel en Migratie, verweerder, (gemachtigde: mr. W. Epema). Procesverloop Eiser heeft op 18 februari 2026 een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Verweerder heeft deze aanvraag in het besluit van 17 maart 2026 afgewezen als ongegrond. Verder krijgt eiser geen verblijfsvergunning regulier en wordt geen uitstel van vertrek om medische redenen verleend. Dit besluit omvat een terugkeerbesluit, waarin Egypte als land van terugkeer is aangemerkt en een vertrektermijn van vier weken is verleend. Eiser heeft op 21 maart 2026 beroep ingesteld tegen het besluit van 17 maart 2026. Verweerder heeft op 3 november 2026 een briefverweer uitgebracht. Eiser heeft op 3 november 2026 schriftelijk gereageerd op het briefverweer. De rechtbank heeft het beroep op 4 november 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Overwegingen 1. Eiser is geboren op [geboortedatum] 1991 en is staatloos Palestijn. Eiser heeft verklaard dat hij met zijn gezin vanwege de oorlog op 10 december 2023 is vertrokken uit Gaza en naar Egypte is gevlucht. Bij terugkeer naar Gaza vreest eiser voor oorlogsgeweld. Bij terugkeer naar Gaza kan eiser tevens problemen krijgen met Hamas omdat hij behoort tot de Al Mujaida clan. Bovendien heeft eiser geen huis en werk meer en is er ook geen medische zorg voor zijn kinderen. Zijn vrouw en kinderen verblijven thans in Egypte. 2. In het bestreden besluit heeft verweerder de navolgende elementen geduid: Identiteit, nationaliteit en herkomst; De problemen en eisers vrees bij terugkeer naar Gaza. 3. Verweerder heeft beide elementen geloofwaardig geacht. Dit leidt volgens verweerder echter niet tot de conclusie dat eiser vluchteling is zoals bedoeld in het Vluchtelingenverdrag. Eiser heeft in Gaza bescherming en bijstand van de UNRWA gekregen. Kort voor eisers asielaanvraag heeft hij echter geen bescherming of bijstand meer genoten van de UNRWA. Hij is namelijk al op 10 december 2023 vertrokken uit Gaza naar Egypte en Egypte valt niet onder het mandaatgebied van UNRWA. Ook heeft eiser volgens verweerder geen gegronde vrees voor vervolging. Eiser hoeft volgens verweerder immers niet terug te keren naar Gaza, maar naar Egypte. Egypte wordt door verweerder als eisers gebruikelijke verblijfplaats gezien omdat eiser in Egypte is geboren, hij zes jaar in Egypte heeft gestudeerd en hij na zijn vertrek uit Gaza twee jaren in Egypte heeft gewoond. Uit eisers verklaringen is volgens verweerder onvoldoende gebleken dat hij in Egypte niet op maatschappelijk en sociaal gebied kan functioneren. Eiser heeft volgens verweerder dus een veilig bestaan in Egypte opgebouwd. Ook is niet gebleken dat eiser asielrechtelijke problemen in Egypte heeft gehad. Voorts is verweerder van oordeel dat eiser bij terugkeer naar Egypte geen reëel risico loopt op ernstige schade. Eiser komt niet in aanmerking voor een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd op een van de in artikel 29 van de Vw 2000 genoemde gronden. Daarom is de asielaanvraag van eiser afgewezen als ongegrond. 4. Eiser stelt zich in beroep op het standpunt dat verweerder heeft miskend dat eiser onder het toepassingsbereik van artikel 1D van het Vluchtelingenverdrag valt. Bij de toepassing van deze bepaling gaat het er namelijk om of eiser zich in de praktijk daadwerkelijk onder de bescherming van het UNRWA kan stellen en daar ook daadwerkelijk bescherming kan genieten en uit het dossier blijkt dat daarvan geen sprake is. Eiser heeft verklaard dat zijn UNRWA-documenten verloren zijn gegaan tijdens bombardementen en dat zijn woning en leefomgeving volledig zijn verwoest. Daarmee is niet alleen zijn fysieke leefomgeving verdwenen, maar ook de feitelijke mogelijkheid om zich opnieuw onder de bescherming van UNRWA te stellen. Onder deze omstandigheden moet worden aangenomen dat de bescherming of bijstand van UNRWA feitelijk is weggevallen. Dit brengt met zich dat eiser op grond van artikel 1D, tweede volzin, onder de werking van het Vluchtelingenverdrag valt. Bovendien heeft verweerder onvoldoende inzichtelijk gemaakt op welke rechtsgrond eiser opnieuw tot Egypte zou worden toegelaten, welke verblijfsrechtelijke aanspraken hij daar zou kunnen ontlenen en of bescherming tegen uitzetting naar Gaza daadwerkelijk is gewaarborgd. Verder stelt eiser zich op het standpunt dat er geen sprake is van een reëel en duurzaam verblijfsalternatief voor eiser in Egypte. Daarvoor moet namelijk sprake zijn van verblijf dat voldoet aan de minimale humanitaire standaarden en daar is geen sprake van. In dat kader wijst eiser op het AIDA-rapport over Egypte van 2025. Hetgeen in dat rapport is beschreven sluit bovendien aan bij de persoonlijke ervaringen van eiser. Eiser stelt zich verder op het standpunt dat verweerder ten onrechte heeft nagelaten een zelfstandige actuele beoordeling te verrichten van het risico op een behandeling in strijd met artikel 3 EVRM. In plaats daarvan is dit risico impliciet ontkend op basis van de veronderstelling dat eiser zich in Egypte kan vestigen. Uit de jurisprudentie van het Hof van Justitie, waaronder het Adrar-arrest , en de daarop voortbouwende rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak volgt dat een dergelijke benadering echter ontoelaatbaar is. Bovendien heeft de Afdeling in haar uitspraak van 12 februari 2026 benadrukt dat de toets of eiser bij terugkeer een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 EVRM kenbaar en actueel moet zijn en daar is in het bestreden besluit geen sprake van. Bij de beoordeling van het risico heeft verweerder volgens eiser bovendien onvoldoende gewicht toegekend aan de persoonlijke ervaringen van eiser die hij naar voren heeft gebracht in het nader gehoor. Nu het asielbesluit gebrekkig is, kan het daarop gebaseerde terugkeerbesluit volgens eiser evenmin in stand blijven. Verweerder heeft bovendien nagelaten om in het kader van het terugkeerbesluit zelfstandig te toetsen of uitzetting in strijd komt met artikel 3 EVRM. 5. De rechtbank zal het beroep gegrond verklaren en motiveert dit als volgt. 6. De rechtbank merkt allereerst op dat verweerder in de aanhef van het voornemen van 2 maart 2026, van het besluit van 17 maart 2026 en het briefverweer van 3 november 2026 bij de persoonsgegevens van eiser heeft vermeld: “nationaliteit: onbekend”. Verweerder zal dit moeten aanpassen want verweerder heeft op grond van de verklaringen van eiser en de overige bewijsmiddelen na de verrichte geloofwaardigheidsbeoordeling geloofwaardig geacht dat eiser een staatloze Palestijn is. Verweerder moet eiser dan ook registreren als ‘staatloos’, gelet op de rechten die eiser daaraan kan ontlenen en ter voorkoming van het onnodig moeten entameren van een vaststellingsprocedure. De rechtbank zal dit bepalen in het dictum omdat de rechtbank het besluit zal vernietigen. 7. Verweerder heeft geloofwaardig geacht dat eiser een staatloze Palestijn is. Dit kan ook niet anders want eiser heeft meerdere documenten overgelegd waaruit dit blijkt en die zijn verklaringen staven. De rechtbank merkt hierbij op dat eiser terecht heeft verklaard dat UNRWA een online applicatie gebruikt en geen papieren bewijzen van registratie bij UNRWA meer verstrekt. Op het zogeheten “E-UNRWA Platform”, waar staatloze Palestijnse uitsluitend een account voor kunnen aanmaken en op kunnen inloggen als zij door UNRWA zijn geregistreerd, kunnen staatloze Palestijnen dus een bevestiging verkrijgen van hun hoedanigheid als door UNRWA geregistreerde vluchteling. De rechtbank kwalificeert een printscreen of fysieke uitdraai van het E-UNRWA Platform dan ook als bewijsmiddel. Voor zover verweerder in de gehoren eiser dan ook heeft voorgehouden dat “de ind veel waarde hecht aan documenten”, overweegt de rechtbank dat eiser alle benodigde documenten om te kunnen vaststellen dat eiser staatloos is heeft overgelegd. 8. Eiser heeft verklaard dat zijn ouders en vrouw ook Palestijnen zijn en dat zijn familie uit Gaza komt. Eiser is geboren in Egypte omdat zijn moeder vanwege medische redenen voor de bevalling naar Egypte moest uitwijken. Na de bevalling zijn eiser en zijn moeder meteen teruggekeerd naar Gaza. Eiser heeft voorts verklaard altijd in Gaza te hebben gewoond, maar na toekenning van een studiebeurs in de periode tussen 2009 en 2015 in Egypte te hebben gewoond om te kunnen studeren. Aan eiser was een ‘studentenvisum’ verleend om gedurende zijn studie in Egypte te kunnen verblijven. Na 2015 is eiser teruggekeerd naar Gaza, waar hij tot 10 december 2023 heeft gewoond . De hoormedewerker heeft eiser meerdere vragen gesteld over hoe eiser en zijn gezin Gaza hebben kunnen verlaten en naar Egypte hebben kunnen reizen omdat ‘wij soms horen dat het heel moeilijk is in die periode om Gaza uit te reizen”. Eiser heeft daarop verklaard dat “als je geld hebt, je dat regelt”. Eiser stelt 15.000,- USD te hebben betaald voor hemzelf, zijn vrouw en hun twee kinderen. Eiser heeft toegelicht dat hij een Egyptische reisorganisatie had ingeschakeld en op dag van de uitreis de namen van eiser en zijn gezin bij de grenspost van Rafah bekend waren. Eiser heeft meermalen verklaard geen banden te hebben met Hamas. Hamas controleert de grenspost en hebben gezien dat er eiser en zijn gezin toestemming hadden om Egypte in te reizen en hebben daarom ‘de paspoorten gestempeld’. Bij de Egyptische grenspost is dit ook zo gegaan. Eiser heeft verklaard geen verblijfsrecht en verblijfsvergunning in Egypte te hebben verkregen na het verstrijken van een termijn van 30 dagen die iedereen die binnenkomt wordt toegestaan om te verblijven als toerist. Eiser heeft in zijn gehoren verklaard niet in aanmerking te komen voor een verblijfsvergunning in Egypte. Ter zitting heeft eiser op vragen van de rechtbank verklaard zich in Egypte te hebben gewend tot de immigratiedienst en dat hem daar is medegedeeld dat aan Palestijnen die Gaza ontvlucht zijn geen verblijfsvergunning wordt verleend. De gemachtigde van eiser heeft gewezen op landeninformatie om deze verklaringen van eiser te onderbouwen. Eiser heeft voorts verklaard dat hij tandarts is en in Gaza een eigen praktijk had en dat zijn vrouw apotheker is maar dat zij in Egypte niet mogen werken omdat zij geen verblijfsvergunning hebben en dat hun kinderen daarom ook niet naar school kunnen in Egypte. In Egypte hebben zij zich weten staande te houden doordat zij steun kregen van ngo’s. 9. De rechtbank heeft partijen ter zitting gewezen op de prejudiciële vraag die deze rechtbank en zittingsplaats op 4 mei 2026 heeft gesteld (ECLI:NL:RBDHA:2026:10567, C-445/26, Spirink). Het Hof heeft de rechtbank op 26 oktober 2026 afschriften doen toekomen van de bij het Hof ingediende schriftelijke opmerkingen. De rechtbank heeft partijen medegedeeld de onderhavige procedure niet te zullen aanhouden in afwachting van het arrest omdat het Hof nog geen informatie over de verdere voortgang van de verwijzingsprocedure heeft verschaft. 10. De rechtbank heeft het Hof de navolgende prejudiciële vraag gesteld: ‘Dient artikel 12, eerste lid onder a, van richtlijn 2011/95, gelezen in samenhang met artikelen 1 en 21, tweede lid, van het Handvest van de Grondrechten, aldus te worden uitgelegd dat staatloze Palestijnen die door UNRWA zijn geregistreerd, maar voorafgaand aan het indienen van een verzoek om internationale bescherming in de Unie niet hebben verbleven in het werkgebied van UNRWA en/of niet eerder om bescherming en bijstand van UNRWA hebben gevraagd, niet zijn uitgesloten van de regeling zoals bedoeld in van artikel 12, eerste lid onder a, van richtlijn 2011/95?’ Komen staatloze Palestijnen, als de eerste volzin van artikel 12, eerste lid onder a, van richtlijn 2011/95 van toepassing is, ipso facto in aanmerking voor de voorzieningen uit hoofde van richtlijn 2011/95, indien op het moment van het indienen van het verzoek om internationale bescherming, het beoordelen van dat verzoek door de administratieve autoriteit of de rechterlijke controle van het besluit op dat verzoek, blijkt dat de toegang van deze staatloze Palestijn tot het werkgebied van de UNRWA niet is verzekerd.’ 11. De rechtbank heeft deze vraag gemotiveerd door te wijzen op de identieke bewoordingen die de Uniewetgever heeft gebruikt voor -kort gezegd- de uitsluitingsgrond voor Palestijnen die onder het UNRWA-mandaat vallen, als de Verdragsluitende Staten hebben gebruikt in het Vluchtelingenverdrag. De rechtbank heeft er verder op gewezen dat het aan de UNHCR is om de betekenis en toepassing van het Vluchtelingenverdrag te verduidelijken en dat de Uniewetgever de verplichtingen die de Verdragsluitende staten op grond van het Vluchtelingenverdrag jegens staatloze Palestijnen hebben niet kan beperken. Nederland is een lidstaat van de Unie en is dus verplicht om het Unierecht te respecteren en zijn wetgeving, beleid en rechtspraak in overeenstemming met het Unierecht vast te stellen en toe te passen. Nederland is evenwel ook partij bij het Vluchtelingenverdrag en is verplicht om het Vluchtelingenverdrag te respecteren en na te leven, ook ten aanzien van staatloze Palestijnen die weliswaar zijn uitgesloten van de Vluchtelingenstatus maar waarvoor het Vluchtelingenverdrag wel verwijst naar een andere beschermingsregeling. Het Unierecht moet in overeenstemming met het Verdragsrecht worden uitgelegd en worden toegepast en kan de rechten die vluchtelingen ontlenen aan het Vluchtelingenverdrag en ontlenen aan de UNRWA-beschermingsregeling en andere verdragen niet beperken of nadere voorwaarden stellen voor het in aanmerking komen voor deze rechten. 12. De rechtbank heeft in de verwijzing uiteengezet dat de UNHCR de reikwijdte van het mandaat van UNRWA ruimer opvat dan het Hof in haar rechtspraak en heeft daarbij gewezen op de door de UNHCR op 20 december 2017 vastgestelde ‘Guideline on international Protection No.13’, dat is getiteld ‘Applicability of Article 1D of the 1951 Convention relating to the Status of Refugees to Palestinian Refugees’. In deze richtsnoer is onder meer het navolgende opgenomen: (…) These Guidelines, having benefited from broad public consultation, are intended to provide legal interpretative guidance for governments, legal practitioners, decision-makers and the judiciary, as well as UNHCR personnel carrying out mandate refugee status determination under its mandate. These Guidelines have been prepared in close cooperation with the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East (“UNRWA”). (…) 7. The following groups of persons fall within the personal scope of Article 1D: Palestine refugees: Persons who are “Palestine refugees” within the sense of UN General Assembly Resolution 194 (III) of 11 December 1948 and subsequent UN General Assembly Resolutions and who, as a result of the 1948 Arab-Israeli conflict, were displaced from that part of Mandate Palestine which became Israel, and who have been unable to return there. Displaced persons: Persons who are “displaced persons” within the sense of UN General Assembly Resolution 2252 (ES-V) of 4 July 1967 and subsequent UN General Assembly resolutions, and who, as a result of the 1967 conflict, have been displaced from the Palestinian territory occupied by Israel since 1967 and have been unable to return there. It also includes those persons displaced by “subsequent hostilities”. Descendants: “Descendants” refers to all persons born to Palestine refugees or displaced persons, as defined above. Based on principles of gender equality and non-discrimination on the basis of sex, as well as the principle of family unity, these descendants, whether they are descended through the male or female line, would be considered to fall within the purview of Article 1D. This includes descendants who were born outside of and who have never resided in UNRWA’s areas of operation, where the criteria for the application of Article 1D are met. 8. For the purposes of these Guidelines, the term “Palestinian refugees” is used to encompass “Palestine refugees”, “displaced persons” and “descendants” or one or more of these groups, whose position has not been definitively settled in accordance with relevant resolutions of the UN General Assembly. (…) 12. Moreover, the object and purpose of the 1951 Convention and of its provisions relating to Palestinians require that the words “at present receiving” in the first paragraph of Article 1D are understood to mean (i) “persons who were and/or are now receiving” protection or assistance, or (ii) who are eligible for such protection or assistance. Those Palestinians who are eligible are described at paragraph 8. By capturing both those actually receiving, as well as those eligible to receive the protection or assistance of UNRWA within Article 1D(1), the continuing refugee character of Palestinian refugees is acknowledged, as is their entitlement to protection. 11. “ Exclusion” from protection under the 1951 Convention pursuant to Article 1D(1) does not mean that persons within the scope of this provision are not to be considered refugees. Quite the contrary, the express intention of the drafters was to provide a separate regime for an entire class of persons already receiving specific benefits from UN organs or agencies. Thus, Article 1D is clearly intended to cover all Palestinian refugees “falling under the mandate of UNRWA, regardless of when, or whether, they are actually registered with that agency, or actually receiving assistance.” (…) 13. In UNHCR’s view, it would be incompatible with the object and purpose of Article 1D to remove from its scope those Palestinian refugees who have not accessed UNRWA protection or assistance, despite being eligible, but are nonetheless in need of 1951 Convention protection under the second paragraph in Article 1D. Such a narrow interpretation of the first paragraph of Articl1 D would actually result in the denial of protection for many Palestinian refugees, whose refugee character is already established, creating gaps in the protection regime. 14. Moreover, similarly situated persons who were displaced as a result of the same conflict would be subject to different treatment depending on whether they availed themselves of assistance or not and depending on where they fled. Some would be examined under Article 1D while others would be examined under Article 1A(2). An interpretation which differentiates these similarly situated persons is “clearly unreasonable and in conflict with the intentions of the drafters.” (…) 13. De rechtbank overweegt dat uit de toelichting die de UNHCR in Guideline on International Protection No.13 geeft over de expliciete intentie van de opstellers van het Verdrag van Genève en de interpretatie van deze bepaling, volgt dat dat eiser onder de eerste volzin van artikel 1, onder D, van het Verdrag van Genève valt. 14. Zoals de rechtbank in de verwijzingsuitspraak heeft overwogen rijst de vraag of Palestijnen die volgens de UNHCR onder het UNRWA-mandaat vallen, door de toepassing van het Unierecht en de uitlegging van artikel 12, eerste lid onder a, van richtlijn 2011/95 minder aanspraken kunnen ontlenen aan de UNRWA-registratie. De rechtbank meent van niet en heeft dat in haar uitspraak van 4 mei 2026 gemotiveerd. In die uitspraak heeft de rechtbank ook gemotiveerd dat dit betekent dat uitsluitend nader hoeft te worden beoordeeld of de betreffende verzoeker kan terugkeren, dan wel zich kan begeven, naar het werkgebied van de UNRWA en zich onder bescherming van de UNRWA kan stellen. Verweerder heeft in zijn besluit gewezen op zijn landgebonden beleid waaruit volgt dat verweerder voor de Palestijnse Gebieden aanneemt dat sprake is van een uitzonderlijk niveau van willekeurig geweld in Gaza en dus van een zogenoemde ‘kale 15c-situatie’. Uit het landgebonden beleid volgt ook dat verweerder aanneemt dat het voor (staatloze) Palestijnen uit de Palestijnse Gebieden niet mogelijk is de bescherming van de autoriteiten of internationale organisaties te verkrijgen en dat dit alleen anders is als uit concrete en individualiseerbare aanknopingspunten blijkt dat het voor de vreemdeling wel mogelijk is om de bescherming van de autoriteiten of internationale organisaties te verkrijgen. Dat laatste is in de onderhavige procedure niet aan de orde. De rechtbank heeft ter zitting met partijen besproken dat uit de rechtspraak van het Hof volgt dat moet worden nagegaan of de verzoeker naar het werkgebied van de UNRWA kan terugkeren en dat dit betrekking heeft op het gehele werkgebied in alle vijf regio’s, maar dat verweerder uitsluitend beoordeelt of de verzoeker kan terugkeren naar het land waar de verzoeker vandaan komt. De rechtbank overweegt dat dit geen beperking is van de rechten die eiser kan ontlenen aan zijn UNRWA-registratie en verweerder dit beleid daarom mag voeren. 15. De omstandigheid dat eiser is geregistreerd door de UNRWA betekent reeds dat eiser onder het mandaat van de UNRWA valt en betekent reeds dat eiser onder de uitsluitingsgrond valt. Omdat vaststaat dat van eiser niet gevergd kan worden om zich naar Gaza te begeven en omdat vaststaat dat de UNRWA in Gaza niet aan haar mandaat kan voldoen, komt eiser ipso facto in aanmerking voor alle rechten die uit het vluchtelingschap kunnen worden verkregen. 16. De rechtbank wijst verweerder er hierbij op dat in artikel 12, eerste lid onder a, van richtlijn 2011/95, is bepaald dat “Een onderdaan van een derde land of staatloze wordt uitgesloten van de vluchtelingenstatus wanneer: a) hij onder artikel 1, onder D, van het Verdrag van Genève valt, dat betrekking heeft op het genieten van bescherming of bijstand….(…). In de rechtspraak en in het beleid wordt veel waarde toegekend aan de omschrijving dat artikel 1D ziet op het ‘genieten’ van bescherming op bijstand. Uit deze formulering wordt afgeleid dat sprake moet zijn van het reeds hebben verkregen van bijstand van UNRWA en wordt afgeleid dat deze bijstand kort voor het indienen van een asielaanvraag in Nederland moet zijn verkregen omdat anders de uitsluitingsgrond niet van toepassing is. De rechtbank heeft in de verwijzingsuitspraak reeds gemotiveerd dat deze beide eisen in de Nederlandse rechtspraak en in het beleid van verweerder ten onrechte worden gesteld. Een registratie door UNWRA is de erkenning door UNRWA dat de betreffende Palestijn onder het mandaat van de UNRWA valt en door UNRWA dus als vluchteling is erkend. Uit deze erkenning volgt reeds dat de betreffende Palestijn onder de uitsluitingsgrond valt omdat de beschermingsregeling van de UNRWA en niet de bescherming die kan worden ontleend aan een vluchtelingenstatus op grond van het Vluchtelingenverdrag van toepassing is. 17. De rechtbank ziet een bevestiging voor de noodzaak van de verduidelijking door het Hof en haar (eigen voorlopige) oordeel in de bewoordingen van de bepalingen die de Uniewetgever heeft opgenomen in artikel 12, lid 1 onder a), van Verordening 2024/1347. Hierin is namelijk het navolgende bepaald: (…) Artikel 12 Uitsluiting 1. Een onderdaan van een derde land of staatloze wordt uitgesloten van de erkenning als vluchteling wanneer die onderdaan van een derde land of staatloze: a. a) onder artikel 1, punt D, van het Verdrag van Genève valt, dat betrekking heeft op de bescherming of bijstand van andere organen of instellingen van de Verenigde Naties dan van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen; is die bescherming of bijstand om welke reden ook opgehouden zonder dat de positie van die onderdaan van een derde land of staatloze definitief geregeld is in overeenstemming met de desbetreffende resoluties van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, dan heeft die onderdaan van een derde land of staatloze op grond van dit feit recht op de voorzieningen uit hoofde van deze verordening; b) door de bevoegde autoriteiten van het land waar de onderdaan van een derde land of staatloze zich heeft gevestigd, beschouwd wordt als houder van de rechten en verplichtingen die met het bezit van de nationaliteit van dat land verbonden zijn, of van gelijkwaardige rechten en verplichtingen; 18. De rechtbank ziet in deze bepaling een bevestiging dat het ‘genieten van bescherming of bijstand’ geen vereiste behelst, maar uitsluitend verwijst naar de inhoud van artikel 1, onder D, van het Verdrag van Genève. Verweerder heeft in het verweerschrift dus ten onrechte aangegeven dat hij als voorwaarde stelt dat eiser ‘kort voor de asielaanvraag daadwerkelijk de door de UNRWA geroepen hulp heeft moeten inroepen” om aan te nemen dat eiser onder de uitsluitingsgrond valt. Verweerder heeft ook ten onrechte aangenomen dat ‘de vraag wanneer er sprake is van ‘kort voor de asielaanvraag’ afhankelijk is van de individuele merites van de zaak. Dit is immers niet relevant voor het bepalen of eiser onder de uitsluitingsrond valt. 19. Eiser valt dus onder de uitsluitingsgrond. De rechtbank merkt voor de volledigheid op dat artikel 12, lid 1 onder b, van Verordening 2024/1347 niet van toepassing is op eiser. Eiser heeft consistent verklaard geen verblijfsrecht of verblijfsvergunning in Egypte te kunnen verkrijgen en heeft deze verklaring onderbouwd met actuele landeninformatie over Egypte. Eiser heeft ook verklaard dat hij en zijn vrouw in Egypte geen recht te hebben om te werken en dat hun kinderen geen recht hebben om naar school te gaan. 20. De rechtbank concludeert dat eiser onder de uitsluitingsgrond valt en de UNRWA in Gaza niet kan voldoen aan zijn mandaat, zodat eiser de bescherming en bijstand van de UNRWA niet kan inroepen als hij zou terugkeren naar Gaza. Eiser heeft op grond van deze feiten recht op de voorzieningen uit hoofde van Verordening 2024/1347. 21. Het beroep is dus gegrond. De rechtbank merkt hierbij op, gelet op het verhandelde ter zitting en ter voorlichting aan partijen, dat de rechtbank het beroep ook gegrond zou hebben verklaard als wel zou moeten worden beoordeeld of eiser kan terugkeren naar Egypte. Verweerder heeft ten onrechte gewicht toegekend aan de omstandigheid dat eiser in Egypte is geboren omdat die aanwezigheid in Egypte alleen zag om de medische noodzaak voor moeder om daar te bevallen zodat dit niet kan worden betrokken bij het aanmerken van Egypte als gebruikelijke verblijfplaats. Verweerder heeft ook teveel gewicht toegekend aan de jaren dat eiser in Egypte heeft verbleven in verband met zijn studie omdat eiser meteen na zijn studie is teruggekeerd naar Gaza en er sprake is van een aanzienlijk tijdsverloop tussen die terugkeer en de uiteindelijke vlucht uit Gaza. Uit de verklaringen van eiser blijkt ook dat eiser voornemens was om in Gaza te blijven, hij een tandartspraktijk had en zijn vrouw als apotheker werkzaam was, hun kinderen daar naar school gingen en er ook meerdere familieleden van eiser in Gaza verblijven Eiser heeft aannemelijk gemaakt dat het vertrek is ingegeven door vluchtmotieven. Dat eiser enige tijd in Egypte heeft verbleven alvorens naar Nederland te komen, betekent niet dat Egypte als gebruikelijke verblijfplaats kan worden aangemerkt. Eiser heeft verklaard dat hij geen recht had om in Egypte -legaal- zijn verblijf op te bouwen en eiser heeft verklaard dat hij zijn vrouw en kinderen niet kon achterlaten zonder geld en hij geld heeft moeten lenen om het uitreizen te bekostigen en gelet op al deze omstandigheden heeft moeten wachten met het vertrek. Eiser heeft verklaard de periode in Egypte te zijn aangewezen op de hulp van ngo’s. Eiser heeft dus niet zelfstandig kunnen voorzien in basale levensomstandigheden en anders dan dat verweerder ter zitting heeft gesteld, valt uit deze verklaringen niet af te leiden dat eiser zijn bestaan in Egypte reeds (enigszins) heeft opgebouwd. Eiser heeft ook genoegzaam verklaard dat de vlucht naar specifiek Egypte niet een ‘keuze’ was, maar de enige mogelijkheid om vanuit Gaza ergens heen te kunnen gaan. Verweerder kan overigens ook geen terugkeerbesluit vaststellen. Egypte kan op grond van richtlijn 2008/115 namelijk niet als land van bestemming worden aangemerkt. Het Hof heeft in het arrest Tadmur verduidelijkt dat een terugkeerbesluit niet kan worden opgesplitst in een vertrekverplichting voor de derdelander en een verwijderplicht voor de autoriteiten. Eiser heeft geen verblijfsrecht of verblijfsvergunning in Egypte en kan dus niet voldoen aan zijn vertrekplicht. Ook indien verweerder van eiser zou mogen verwachten dat hij een verblijfsvergunning aanvraagt in Egypte, heeft te gelden dat verweerder niet in staat is om eiser te verwijderen naar Egypte. Anders dan verweerder stelt kan deze vaststelling niet worden uitgesteld totdat de DT&V beoordeelt of een buitenschuld-vergunning moet worden verleend. Richtlijn 2008/115 ziet namelijk niet op vergunningverlening. Het niet kunnen aanmerken van een derde land als land van terugkeer betekent simpelweg dat er geen terugkeerbesluit kan worden vastgesteld, waarbij de rechtbank dus overweegt dat indien evident is dat beide partijen niet zullen kunnen voldoen aan hun terugkeerverplichting naar een derde land, dit derde land niet als land van bestemming kan worden aangemerkt. Indien de rechtbank het relevant zou hebben geacht om na te gaan of eiser naar Egypte kan terugkeren, had de rechtbank dus ook vastgesteld dat er geen terugkeerbesluit kon worden vastgesteld. 22. De rechtbank verklaart het beroep dus gegrond. De rechtbank zal niet zelf voorzien in de zaak omdat de rechtbank verweerder in de gelegenheid wil stellen om zelf na te gaan of een verblijfsvergunning moet worden verleend en welke rechten eiser daaraan zou moeten kunnen verlenen. De rechtbank zal hiervoor een termijn van vier weken bepalen omdat verweerder eiser niet nader hoeft te horen maar zich alkeen rekenschap hoeft te geven van het beoordelingskader, waarbij de rechtbank verweerder meegeeft om de bewoordingen van artikel 12, lid 1 onder a), van Verordening 2024/1347 in ogenschouw te nemen. 23. De rechtbank spreekt een proceskostenveroordeling uit en hanteert daarbij de standaardmatig toegekende punten en bedragen. 24. Beslist wordt als volgt. Beslissing De rechtbank: -verklaart het beroep gegrond; -draagt verweerder op om eiser te registreren als ‘staatloos’ en de registratie ‘nationaliteit onbekend’ te verwijderen; -vernietigt het besluit van 17 maart 2026; -bepaalt dat verweerder binnen vier weken na heden een nieuw besluit op asielaanvraag van eiser neemt en daarbij deze uitspraak in acht neemt; -veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-. Deze uitspraak is gedaan door mr. S. van Lokven, rechter, in aanwezigheid van mr. D. Damoiseaux, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: 10 november 2026 Bent u het niet eens met deze uitspraak? Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 4 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven. Arrest van het Hof van de Europese Unie van 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647. Uitspraak van de Afdeling van 12 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:329. Aanmeldgehoor, pagina 5. Thans artikel 12, lid 1 onder a, van Verordening 2024/1347. Vc 2000 C9/28 Arrest van het Hof van 26 maart 2026 in de zaak Tadmur gewezen, C-202/25, ECLI:EU:C:2026:257.