# Rechtbank Amsterdam, 04-11-2026 (13-253698-26)

- Type: Case Law
- Source: Rechtbank Amsterdam
- Identifier: ECLI:NL:RBAMS:2026:10919
- Date: 2026-11-04
- Original: https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI%3ANL%3ARBAMS%3A2026%3A10919
- Canonical: https://overview.legal/posts/628580
- Topics: Personal Data, Minors

## Summary

Executie-EAB uit Polen. Artikel 12 OLW: de situatie als bedoeld in artikel 12, sub c, doet zich voor. Artikel 7 OLW; feit (niet betalen kinderalimentatie) naar Nederlands recht niet strafbaar. Afzien van toepassing van deze weigeringsgrond, ondanks dat het feit zeer oud is (1999-2021). Overlevevering toestaan.

## Full text

RECHTBANK AMSTERDAM INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER Parketnummer: 13-253698-26 Datum uitspraak: 4 november 2026 UITSPRAAK op de vordering van 4 september 2026 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB). Dit EAB is uitgevaardigd op 24 oktober 2011 door the Regional Court in Poznań, Polen (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van: [opgeëiste persoon], geboren op [geboortedag] 1969 te [geboorteplaats] (Polen), zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland, gedetineerd in [detentieadres], hierna ‘de opgeëiste persoon’. 1 Procesgang De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 21 oktober 2026, in aanwezigheid van mr. J.I.P. Hofstee, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. S.J. van der Woude, advocaat in Amsterdam, en door een tolk in de Poolse taal. De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd. Ook heeft de rechtbank voor sluiting van het onderzoek ter zitting de gevangenhouding bevolen. 2 Identiteit van de opgeëiste persoon Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Poolse nationaliteit heeft. 3 Grondslag en inhoud van het EAB Het EAB vermeldt een judgment in absentia of District Court in Piła van 18 januari 2002 , kenmerk II K 975/01 . De overlevering wordt verzocht voor de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf voor de duur van één jaar De opgeëiste persoon moet deze straf ondergaan in Polen. Van deze straf resteren volgens het EAB nog zeven maanden en 21 dagen. De hiervoor genoemde veroordeling ziet op het feit zoals dat is omschreven in het EAB. 4 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW Inleiding Het EAB vermeldt in onderdeel D) het volgende: “[opgeëiste persoon] was not present at the hearing held in the course of court case no. II K 975/01 and the announcement of the judgment. He was correctly notified of the date but failed to appear in court without justification. An authenticated copy of the judgment in absentia pronounced in his respect was sent to his address, together with notes of guidance detailing the way to appeal against the judgment and served on him in person. No appeal was lodged against the judgment, which consequently became final on 1 st February 2002. Due to the fact that [opgeëiste persoon] violated the terms of his probation by failing to carry out the obligations imposed on him in the judgment, pursuant to a ruling of 11th January 2006 District Court in Piła ordered the execution of the suspended custodial sentence. No appeal was lodged against the ruling, which consequently became final.”. Op 11 september 2026 heeft het Internationale Rechtshulp Centrum (IRC) de volgende vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit gesteld. “1. Is it correct that in the judgement of the District Court in Pila dated 18-01-2002 (ref. II K 975/01), [opgeëiste persoon] was conditionally sentenced to one year of imprisonment? 2. What was the reason that [opgeëiste persoon] began serving the sentence? If this was because of a new criminal offence, could you fill in section D for that judgement as well? Section D mentions that [opgeëiste persoon] was not present at the hearing but was correctly notified since a copy of the judgment was sent to his address. 3. Since the EAW dates back to 2011, could you fill in a new section D (as attached to this e-mail). 4. Was a notification of the date and place of the court hearing at which the merits of the case have been discussed sent to the address mr. [opgeëiste persoon] had provided himself during the pretrial proceedings in this case? And was he thereby explicitly informed about his obligation to notify the authorities about any possible changes of address and of the consequences of not complying with this obligation, and that this obligation applied to the entire proceedings (including appeal)? 5. Are there any other circumstance that [opgeëiste persoon] was actually aware of the judgement of the District Court in Pila dated 18-01-2002 (ref. II K 975/01)? ” Op 15 september 2026 heeft the District Court in Pila de volgende aanvullende informatie verstrekt. “In response to the inquiry dated 14/09/2026 in case III Kop 159/11/15, I hereby inform you that by a final default judgement of the District Court in Pila dated 18 January 2002, [opgeëiste persoon], son of [naam], was (…) sentenced to one year 's imprisonment, the execution of which was conditionally suspended for a probationary period of five years. By a final ruling dated 11 January 2006 in case II Ko 838/05 - II K 975/01, the Court ordered [opgeëiste persoon] to serve a sentence of one year's imprisonment, as during his probationary period he had failed to fulfil his obligation to make regular maintenance payments for his son and his obligation to make good the damage caused by the offence, and this was the reason why [opgeëiste persoon] began serving his sentence. [opgeëiste persoon] was not present at the hearing on 18 January 2002; he failed to appear despite having been duly notified of the date by registered post. He did not have a defence lawyer. The summons to the hearing was sent to [opgeëiste persoon], together with instructions stating, amongst other things, that a judgement might be handed down in the event of his failure to appear, to the address he had provided during the preliminary proceedings. A copy of the judgment, together with instructions explaining his right to appeal, was sent to the same address; he collected thereof in person on 30 January 2002. Although [opgeëiste persoon] personally collected a copy of the judgment, together with instructions explaining his right to appeal, he did not appeal against the judgment; consequently, the judgment became final.” Standpunt van de verdediging De raadsman heeft ten aanzien van de weigeringsgrond van artikel 12 OLW geen standpunt ingenomen. Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de situatie als bedoeld in artikel 12, sub c, OLW zich voordoet en dat de weigeringsgrond daarom niet van toepassing is. Uit de aanvullende informatie blijkt dat een kopie van het vonnis, samen met instructies waarin zijn recht op beroep werd uitgelegd, naar het van de opgeëiste persoon bekende adres zijn gestuurd. Hij heeft deze stukken persoonlijk op 30 januari 2002 opgehaald. Oordeel van de rechtbank De rechtbank stelt vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van een vonnis terwijl de opgeëiste persoon niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid. Evenmin is sprake van een situatie als bedoeld in artikel 12, onder b, OLW. De rechtbank stelt verder vast dat de uitvaardigende justitiële autoriteit in onderdeel D) van het EAB niet heeft vermeld dat beslissing aan de opgeëiste persoon was betekend en dat hij uitdrukkelijk was geïnformeerd over zijn recht op een verzetprocedure of een procedure in hoger beroep, waarbij hij het recht heeft aanwezig te zijn en tijdens welke de zaak opnieuw ten gronde wordt behandeld en nieuw bewijsmateriaal wordt toegelaten, die kan leiden tot herziening van de oorspronkelijk herziening. Om die reden is naar het oordeel van de rechtbank geen sprake van een situatie als bedoeld in artikel 12, onder c, OLW. Voorts is geen garantie als bedoeld in artikel 12, sub d, OLW verstrekt. Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd. De rechtbank ziet in dit geval aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij licht dat toe. Uit de verstrekte aanvullende informatie van 15 september 2026 blijkt dat een kopie van het vonnis en instructies over hoe hoger beroep in te stellen naar het adres zijn gestuurd dat de opgeëiste persoon heeft opgegeven. Voorts blijkt uit die informatie dat de opgeëiste persoon een kopie van het vonnis persoonlijk heeft opgehaald op 30 januari 2002, samen met de instructies om hoger beroep in te stellen. De opgeëiste persoon heeft geen hoger beroep ingesteld. Op grond van deze informatie stelt de rechtbank vast dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de veroordeling en dat het toestaan van de overlevering geen schending van zijn verdedigingsrechten oplevert De vrijheidsstraf is aanvankelijk voorwaardelijk aan de opgeëiste persoon opgelegd. Bij beslissing van the District Court in Piła van 11 januari 2006 is de tenuitvoerlegging van die voorwaardelijke vrijheidsstraf bevolen. Een beslissing tot tenuitvoerlegging of toepassing van een eerder opgelegde vrijheidsstraf is in beginsel geen beslissing die moet worden getoetst aan artikel 12 OLW. Uit de aanvullende informatie is gebleken dat de tenuitvoerlegging van de eerder opgelegde vrijheidsstraf is bevolen, omdat de opgeëiste persoon zich tijdens de proeftijd niet heeft gehouden aan de opgelegde voorwaarden en niet vanwege een veroordeling voor een nieuw strafbaar feit. Om die reden hoeft alleen het vonnis van 18 januari 2002 aan artikel 12 OLW getoetst te worden. 5 Strafbaarheid Inleiding De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft het feit niet aangeduid als een lijstfeit, waarvoor het vereiste van toetsing van dubbele strafbaarheid niet geldt. Overlevering kan in dat geval worden toegestaan, als voldaan wordt aan de eisen die in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, OLW zijn neergelegd. Standpunt van de raadsman De raadsman heeft de rechtbank verzocht gebruik te maken van de bevoegdheid om de overlevering te weigeren op grond van de omstandigheid dat het feit waarvoor de overlevering wordt verzocht naar Nederlands recht niet strafbaar is. De overlevering wordt verzocht voor het niet nakomen van de onderhoudsverplichting van een, inmiddels ruim meerderjarig kind. De feiten dateren van zeer lang geleden, te weten tussen oktober 1999 en oktober 2001. Zou het feit naar Nederlands recht wel strafbaar zijn, dan zou de tenuitvoerlegging uiterlijk in 2023 zijn verjaard. Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht om af te zien van toepassing van deze weigeringsgrond. Het feit is weliswaar niet strafbaar naar Nederlands recht, maar het feit heeft geen aanknopingspunten met de Nederlandse rechtsorde. Het feit is begaan in Polen, door een Poolse onderdaan tegen een andere Poolse onderdaan. Weigering van de overlevering zou bovendien leiden tot straffeloosheid en dat moet in beginsel worden voorkomen. De officier van justitie heeft in dat verband verwezen naar een uitspraak van de rechtbank van 23 juli 2026. In die zaak was eveneens sprake van een oud feit, hoewel minder oud dan in dit geval. Oordeel van de rechtbank De rechtbank overweegt dat met de inwerkingtreding van de Wet herimplementatie Europees strafrecht op 1 oktober 2024 ook artikel 7 OLW is gewijzigd. Artikel 7, tweede lid, aanhef en onder b, OLW houdt sindsdien een facultatieve weigeringsgrond in met betrekking tot het ontbreken van strafbaarheid naar Nederlands recht van een zogenoemd niet-lijstfeit als het EAB strekt tot tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf. Dat betekent dat de rechtbank kan afzien van weigering van de overlevering, ook als niet is voldaan aan het vereiste van de dubbele strafbaarheid. De opgeëiste persoon is in Polen veroordeeld voor het niet betalen van kinderalimentatie. Dat is in Nederland geen strafbaar feit, tenzij de kinderen in hulpeloze toestand zijn gekomen door het niet betalen van de alimentatie. Dat is in deze zaak niet gebleken, waardoor niet is voldaan aan het vereiste van dubbele strafbaarheid. De weigeringsgrond van artikel 7 OLW is daarom van toepassing, maar de rechtbank ziet aanleiding om van weigering op grond van deze bepaling af te zien. Daarvoor is van belang dat het feit geen aanknopingspunten heeft met de Nederlandse rechtsorde. Het feit is immers begaan in Polen, door een Poolse onderdaan tegen een andere Poolse onderdaan. Weigering van de overlevering zou bovendien leiden tot straffeloosheid en dat moet in beginsel worden voorkomen. De rechtbank verwerpt daarom het verweer van de raadsman. 6 Slotsom De rechtbank stelt vast dat het EAB voldoet aan de eisen van artikel 2 OLW. Verder staan geen weigeringsgronden aan de overlevering in de weg en is geen sprake van een geval waarin aan het EAB geen gevolg mag worden gegeven. De rechtbank staat daarom de overlevering toe. 7 Toepasselijke wetsbepalingen De artikelen 2, 5, 7 en 12 OLW. 8 Beslissing STAAT TOE de overlevering van [opgeëiste persoon] aan the Regional Court in Poznań, Polen, voor het feit zoals dat is omschreven in onderdeel e) van het EAB. Deze uitspraak is gedaan door mr. M.C.M. Hamer, voorzitter, mrs. A.B.M. Wijnveldt en E. van den Brink, rechters, in tegenwoordigheid van mr. D. Kloos, griffier en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 4 november 2026. Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open. Zie artikel 23 OLW. Zie artikel 22, eerste en derde lid, OLW. ÁG9131278430146È G913127843014 Zie onderdeel e) van het EAB. HvJ EU 23 maart 2023, C-514/21 en C-515/21, ECLI:EU:C:2023:235 ( Minister for Justice and Equality (Herroeping van de opschorting) ), punt 53. ECLI:NL:RBAMS:2026:9465

---
Generated by overview.legal · https://overview.legal/posts/628580 · 2026-11-14