Opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder C van de Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1996, wonende te [adres] . Procesverloop Bij vonnis waarvan beroep heeft de politierechter de verdachte vrijgesproken van het onder 3 tenlastegelegde, het overige tenlastegelegde bewezenverklaard en dat gekwalificeerd als: - poging tot zware mishandeling (feit 1), en - opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder C van de Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd (feit 2). De politierechter heeft de verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden met aftrek van het voorarrest, alsmede een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 12 maanden. Daarnaast heeft de politierechter het tegen de verdachte verleende bevel tot voorlopige hechtenis opgeheven met ingang van het tijdstip waarop de duur daarvan gelijk wordt aan de duur van de opgelegde vrijheidsstraf. Ten slotte heeft de politierechter de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] integraal toegewezen tot een bedrag van € 934,00 aan immateriële schade ter zake feit 1, te vermeerderen met de wettelijke rente. Voorts is ten behoeve van het slachtoffer de schadevergoedingsmaatregel opgelegd. Namens de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld. Bij arrest van 15 december 2022 met parketnummer 20-000784-21 heeft het hof het door de verdachte ingestelde hoger beroep niet-ontvankelijk verklaard. Namens de verdachte is op 20 december 2022 tegen dit arrest beroep in cassatie ingesteld. Bij arrest van 8 oktober 2024, met nummer 22/04776, heeft de Hoge Raad het arrest van dit hof van 15 december 2022, met parketnummer 20-000784-21, vernietigd en de zaak teruggewezen naar het hof, opdat de zaak opnieuw wordt berecht en afgedaan. Onderzoek van de zaak Dit arrest is – na terugwijzing van de zaak door de Hoge Raad – gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen in eerste aanleg en in hoger beroep. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen namens de verdachte naar voren is gebracht. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen, met verbetering van de bewijsmiddelen en met uitzondering van de opgelegde straf. Daartoe heeft de advocaat-generaal gevorderd dat het hof, in zoverre opnieuw rechtdoende, de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 180 dagen met aftrek van het voorarrest, alsmede een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 12 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk en met een proeftijd van 2 jaren. Door de verdediging is vrijspraak bepleit van het onder 1 en 2 tenlastegelegde. Daarnaast is een strafmaatverweer gevoerd. Ontvankelijkheid van het hoger beroep Blijkens de akte instellen hoger beroep d.d. 25 maart 2021 is het hoger beroep namens de verdachte onbeperkt ingesteld. De politierechter heeft de verdachte vrijgesproken van hetgeen aan hem onder feit 3 is tenlastegelegd. Gelet op het bepaalde in artikel 404 van het Wetboek van Strafvordering staat voor een verdachte geen hoger beroep open tegen een vrijspraak. Het hof zal de verdachte daarom niet-ontvankelijk verklaren in zijn hoger beroep voor zover dit hiertegen is gericht. Al hetgeen hierna wordt overwogen en beslist heeft uitsluitend betrekking op dat gedeelte van het beroepen vonnis dat nog aan het oordeel van het hof is onderworpen. Vonnis waarvan beroep Het beroepen vonnis zal worden vernietigd omdat het niet te verenigen is met de hierna te geven beslissing. Tenlastelegging Aan de verdachte is tenlastegelegd dat: 1. hij op of omstreeks 17 februari 2020 in de gemeente Maastricht, in elk geval binnen het arrondissement Limburg, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een persoon genaamd [slachtoffer] , hoofdagent van politie, opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, met dat opzet met een auto (merk: Toyota Corolla) op die [slachtoffer] heeft ingereden en/of die [slachtoffer] heeft aangereden, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid; 2. hij op of omstreeks 17 februari 2020 in de gemeente Maastricht, in elk geval binnen het arrondissement Limburg, opzettelijk heeft bereid en/of bewerkt en/of verwerkt en/of verkocht en/of afgeleverd en/of verstrekt en/of vervoerd en/of in elk geval opzettelijk aanwezig heeft gehad, ongeveer 84,5 gram heroïne, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende heroïne en/of 10 gram cocaïne, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne, zijnde heroïne en/of cocaïne (telkens) een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet. De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging. Vrijspraak Het hof heeft uit het onderzoek ter terechtzitting door de inhoud van wettige bewijsmiddelen niet de overtuiging bekomen dat verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken. Het hof verwijst voor de motivering van de vrijspraak naar hetgeen hierna onder de bewijsoverwegingen wordt overwogen. Bewezenverklaring Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat: 2. hij op 17 februari 2020 in de gemeente Maastricht, opzettelijk aanwezig heeft gehad, ongeveer 84,5 gram heroïne en 10 gram cocaïne, zijnde heroïne en cocaïne telkens een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I. Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken. Bewijsmiddelen Omwille van de leesbaarheid van dit arrest worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aan dit arrest gehechte bewijsmiddelenbijlage. De daarin vervatte bewijsmiddelen maken integraal deel uit van dit arrest. Bewijsoverwegingen Door de raadsvrouw van de verdachte is in hoger beroep primair integrale vrijspraak van het onder 1 en 2 tenlastegelegde bepleit. Daartoe heeft de verdediging aangevoerd dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat de verdachte op 17 februari 2020 de bestuurder is geweest van de zwarte Toyota, voorzien van het kenteken [kenteken] . De raadsvrouw heeft naar voren gebracht dat de uiterlijke kenmerken van de verdachte niet overeenkomen met de door de verbalisanten en de aangehouden medepassagiers opgegeven signalementen, nu de verdachte geen bruin gezicht heeft noch een baard. Dat de verdachte niet de bestuurder was wordt daarnaast ondersteund door de omstandigheid dat verbalisant [verbalisant 1] , die bij het openen van de bestuurdersportier volledig zicht had op de bestuurder, later de verdachte niet volledig als bestuurder kon herkennen. Subsidiair is aangevoerd dat – indien het hof wettig en overtuigend bewezen acht dat de verdachte de bestuurder was – niet vastgesteld kan worden dat de verdachte de aanmerkelijke kans heeft aanvaard op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel bij verbalisant [slachtoffer] . Immers heeft verbalisant [verbalisant 1] gerelateerd dat hij de bestuurdersportier open deed, de bestuurder hem aankeek en vervolgens de bestuurder het voertuig in een achterwaartse beweging bracht. Nu geen van de verbalisanten en de medepassagiers hebben verklaard dat de bestuurder gedurende het voorval naar achteren keek, kan niet vastgesteld worden dat de bestuurder wist dat verbalisant [slachtoffer] achter hem stond geparkeerd en op dat moment uit de dienstvoertuig stapte. Om die reden dient de verdachte vrijgesproken te worden van het onder 1 tenlastegelegde, aldus de raadsvrouw van de verdachte. Vaststelling feiten en omstandigheden Op basis van het procesdossier stelt het hof de volgende feiten en omstandigheden vast. Op 17 februari 2020 omstreeks 14:45 uur werd door de politie te Maastricht waargenomen dat in de directe omgeving van het winkelcentrum de Brusselsepoort een mogelijke verdovende middelen transactie plaats vond. Die locatie is bekend als een locatie waar veelvuldig verdovende middelen worden verkocht aan vooral Belgische kopers. Ter plaatse werden drie mogelijke kopers gezien, van wie één persoon aan het bellen was, met beide andere mannen sprak, waarna zij werden opgehaald door een zwarte Toyota Corolla met het kenteken [kenteken] . De verbalisanten die doende waren met de controle rondom het winkelcentrum besloten vervolgens het voertuig een stopteken te geven. Tijdens die controle had verbalisant [slachtoffer] zijn dienstvoertuig schuin achter de zwarte Toyota tot stilstand gebracht, terwijl verbalisanten [verbalisant 1] en [verbalisant 2] in de richting van het bestuurdersportier van de zwarte Toyota liepen. Verbalisant [verbalisant 1] heeft in zijn relaas beschreven dat hij het bestuurdersportier had geopend en dat hij zag dat een mannelijk persoon van Noord-Afrikaanse afkomst op de bestuurdersstoel zat. Voorts heeft verbalisant [verbalisant 1] gerelateerd dat de bestuurder hem recht in zijn ogen aankeek toen hij het bestuurdersportier opende en dat de bestuurder vervolgens het voertuig in een achterwaartse beweging bracht. Op dat moment wilde verbalisant [slachtoffer] uit zijn dienstvoertuig stappen en stond hij met zijn linkerbeen buiten de auto. De zwarte Toyota botste toen tegen dat dienstvoertuig, waarbij verbalisant [slachtoffer] met zijn been knel kwam te zitten tussen de auto’s. De zwarte Toyota reed vervolgens weg, waarna een achtervolging ontstond. Aan de Porseleinstraat kwam het voertuig kortstondig tot stilstand, waarbij één van de drie kopers, te weten [medeverdachte 1] , uit de auto stapte en de nabije sportschool [bedrijf 1] invluchtte. In de [bedrijf 1] heeft [medeverdachte 1] plastic zakken met meerdere bolletjes weggegooid voorbij de draaideuren, waarna hij is aangehouden en de plastic zakken en de inhoud daarvan in beslag zijn genomen. Uit het onderzoek van het Nederlands Forensisch Instituut (hierna: NFI) is gebleken dat de inhoud van deze plastic zakken heroïne betrof. [medeverdachte 1] heeft daarover in zijn politieverhoor verklaard dat hij met twee andere jongens een afspraak had gemaakt met een drugsdealer, waarna zij in de zwarte auto zijn gestapt en een achtervolging ontstond met de politie. Tijdens de achtervolging had [medeverdachte 1] aan de bestuurder gevraagd of hij uit de auto mocht stappen, waarna hij van de bestuurder de drugs kreeg toegeworpen en de auto verliet. Ondertussen werd de achtervolging voortgezet. Tijdens deze achtervolging werd vanuit het raam van het voertuig nog een wit zakje op het grasveld aan de Weusdenraadstraat te Maastricht gegooid. De politie heeft vervolgens dit zakje teruggevonden en nader laten onderzoeken bij het NFI. Het NFI concludeerde dat dit zakje cocaïne bevatte. Ter hoogte van de afrit A79 te Rothem was de bestuurder uit de Toyota gestapt en rende weg. De achtervolging met het voertuig werd vervolgens voortgezet omdat een van de kopers, naar later blijkt [medeverdachte 2] , achter het stuur was gestapt. De achtervolging kwam tot een einde met een aanrijding op de Nieuweweg te Valkenburg aan de Geul waarbij de drie inzittenden werden aangehouden. De inzittenden betroffen twee kopers, namelijk [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] , en daarnaast [medeverdachte 4] , die verklaarde dat hij bijrijder was. In de politieverhoren werd aan de kopers gevraagd om het uiterlijk van de bestuurder te omschrijven. Daartoe hebben [medeverdachte 3] en [medeverdachte 1] verklaard dat de bestuurder een Marokkaanse nationaliteit had. Daarnaast omschreef [medeverdachte 1] de bestuurder als een bruine man met zwart haar en een bril en hij schatte zijn leeftijd ergens in de 20. Ook [medeverdachte 2] heeft verklaard dat de bestuurder een bril droeg en donker krullend haar had. Verbalisant [verbalisant 2] , die ook kort zicht had op de bestuurder door het geopende portier, gaf als signalement op dat de bestuurder een licht getinte man betrof met een gebruind gezicht, zwart haar en een zwarte baard. Uit onderzoek is gebleken dat de zwarte Toyota gehuurd was bij [bedrijf 2] door [betrokkene 1] . [betrokkene 1] verklaarde dat zij samen met haar vriendin [betrokkene 2] de auto had gehuurd op vrijdag 14 februari 2020, waarna zij diezelfde dag de auto aan een jongen genaamd [verdachte] hebben afgegeven; volgens haar heet hij [verdachte] en heeft hij een kamer in Geleen. In de namiddag van 17 februari 2020 werd [betrokkene 2] gebeld door [verdachte] . Volgens [betrokkene 1] is zij toen afgezet bij haar thuis door [betrokkene 2] en is [betrokkene 2] vervolgens [verdachte] gaan ophalen met de auto. [betrokkene 2] heeft mij verteld dat hij lopend is opgehaald. De politie heeft daarop onderzoek verricht naar de inbeslaggenomen mobiele telefoon van [betrokkene 2] . Verbalisant [verbalisant 3] heeft naar aanleiding van dit onderzoek [verdachte] als de gebruiker gekoppeld aan het telefoonnummer [telefoonnummer] , alsmede de verdachte herkend op de foto die aan dit telefoonnummer staat gekoppeld. Van voornoemd telefoonnummer werden de historische verkeersgegevens gevorderd. Uit de analyse van deze verkeersgegevens is gebleken dat de gebruiker op de dag van het incident met zijn mobiele telefoon in de nabijheid was van de locaties waar de bestuurder van de auto was gezien tijdens de achtervolging. Na de achtervolging is de zwarte Toyota in beslag genomen en nader onderzocht. Door de politie zijn bemonsteringen genomen van het stuurwiel en de versnellingspook van de zwarte Toyota. De deskundige van het NFI heeft gerapporteerd dat de op de versnellingspook en het stuurwiel aangetroffen DNA-profielen overeenkomen met het DNA-profiel van de verdachte, met een matchkans kleiner dan 1 op 1 miljard. Verder tactisch onderzoek in het voertuig leverde op dat spullen van de verdachte in de auto werden aangetroffen, waaronder diverse aan hem geadresseerde brieven en een laptop waarop zijn persoonsgegevens waren geregistreerd. Het hof overweegt dienaangaande als volgt. Bestuurder van de zwarte Toyota Gelet op de voormelde omstandigheden in onderling verband en samenhang bezien, is het hof van oordeel dat daaruit de conclusie getrokken kan worden dat de verdachte op 17 februari 2020 de bestuurder was van de zwarte Toyota ten tijde van de aanrijding met verbalisant [slachtoffer] en de daaropvolgende achtervolging. Het hof wijst in dat verband op de aangetroffen spullen en DNA van de verdachte in het voertuig, de historische verkeersgegevens van zijn telefoon en de verklaringen van de kopers en betrokken verbalisanten. Het hof ziet, anders dan de verdediging, geen reden om aan de juistheid en betrouwbaarheid van de inhoud van die verklaringen te twijfelen. Naar het oordeel van het hof komen de door de verbalisanten en getuigen opgegeven signalementen van de bestuurder in hoge mate met elkaar overeen. De door de verdediging aangevoerde verschillen in het uiterlijk van de verdachte en de opgegeven signalementen maken dat niet anders. Met betrekking tot de vraag of sprake is van het opzettelijk aanwezig hebben van verdovende middelen in de zin van artikel 2 onder C van de Opiumwet, is vereist dat de verdovende middelen zich in de machtssfeer van de verdachte hebben bevonden. Daarnaast is vereist dat de verdachte wetenschap heeft gehad van de aanwezigheid van materiaal bevattende heroïne en cocaïne, althans wetenschap van de aanmerkelijke kans daarop. Het hof overweegt dienaangaande als volgt. Het hof stelt allereerst vast dat sprake is geweest van een drugstransactie: de feiten en omstandigheden die verschillende verbalisanten hebben gerelateerd in combinatie met de verklaringen van [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] dat zij van plan waren verdovende middelen te kopen en met dat doel in de Toyota zijn gestapt, schragen deze vaststelling. Het hof stelt vervolgens op grond van voornoemde feiten en omstandigheden vast dat de verdachte met een hoge snelheid is weggereden nadat de politie trachtte het voertuig te controleren. De verdachte weigerde om te stoppen, ondanks meerdere stoptekens vanuit de politieauto, waarvan de sirene en het zwaailicht in werking waren. Gedurende de achtervolging heeft de verdachte de Toyota kortstondig tot stilstand gebracht en twee zakken met daarin heroïne aan een inzittende koper gegeven, waarna die koper uit de auto is gestapt. Wederom reed de verdachte met een hoge snelheid weg. Tijdens de achtervolging is er nog een zakje met daarin cocaïne uit het raam van het voertuig weggegooid. De voorliggende feiten en omstandigheden waaronder de drugs zijn vervoerd en vervolgens uit het voertuig zijn gegooid en weggegeven, maken dat het hof tot de conclusie komt dat de verdachte als bestuurder van het voertuig, allereerst heeft getracht aan een controle door de politie te ontkomen om vervolgens tijd en gelegenheid te creëren om zich van de verdovende middelen te kunnen ontdoen, om ten slotte zelf het voertuig te verlaten en een andere inzittende als bestuurder de achtervolging te laten voortduren. Onder de genoemde omstandigheden kan het volgens het hof niet anders zijn dan dat de verdachte tijdens het rijden wetenschap had van de aanwezigheid van de verdovende middelen en dat die verdovende middelen nu de auto door de verdachte werd bestuurd terwijl de drugs daarin aanwezig waren, zich in de machtssfeer van de verdachte bevonden, inhoudende dat hij daar als verdachte feitelijke macht over kon uitoefenen in de zin dat hij daarover beschikkingsmacht had. Gelet op al het voorgaande en de gebezigde bewijsmiddelen acht het hof het onder feit 2 tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen, op de wijze zoals in de bewezenverklaring is vermeld. Het hof verwerpt het tot vrijspraak strekkende verweer van de verdediging. Vrijspraak van de onder 1 tenlastegelegde poging tot zware mishandeling Voor de bewezenverklaring van een strafbare poging tot zware mishandeling is vereist dat de verdachte opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, dan wel dat de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat ten gevolge van zijn verkeersgedrag het gevolg, namelijk zwaar lichamelijk letsel, zal intreden. Het hof overweegt hieromtrent het volgende. Zoals hierboven nader is overwogen, staat vast dat de verdachte op 17 februari 2020 de bestuurder was van de zwarte Toyota die achterwaarts is ingereden op verbalisant [slachtoffer] . Dat het niet anders kan dan dat de verdachte heeft geweten dat [slachtoffer] schuin achter de Toyota was geparkeerd en dat [slachtoffer] op dat moment met zijn linkerbeen buiten de auto stond, althans dat hij willens en wetens de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat hij zwaar lichamelijk letsel zou toebrengen aan [slachtoffer] door met de Toyota achteruit te rijden, laat zich aan de hand van de dossierstukken en het verhandelde ter terechtzitting niet met voldoende mate van zekerheid vaststellen. Uit het dossier leidt het hof af dat de verdachte trachtte aan een controle door de politie te ontkomen en daarom plotseling naar achteren reed. In dat verband wijst het hof ook op de verklaring van verbalisant [verbalisant 1] , die immers heeft verklaard dat de bestuurder hem recht in zijn ogen aankeek toen hij de bestuurdersportier opende en dat de bestuurder vervolgens het voertuig in een achterwaartse beweging bracht. Naar het oordeel van het hof is uit de verklaringen van de betrokken verbalisanten onvoldoende gebleken dat de verdachte bij het achteruit rijden op de hoogte was van de omstandigheid dat de door [slachtoffer] bestuurde auto op dat moment achter de Toyota stond en [slachtoffer] doende was met uitstappen. Dit leidt ertoe dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat sprake is geweest van (voorwaardelijk) opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, zodat de verdachte moet worden vrijgesproken van het onder 2 tenlastegelegde. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde Het onder 2 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd: opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder C van de Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd. Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. Het feit is strafbaar. Strafbaarheid van de verdachte Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde. Op te leggen sanctie Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het opzettelijk aanwezig hebben van hoeveelheden cocaïne en heroïne. Door het handelen van de verdachte heeft hij bijgedragen aan het in het verkeer brengen van harddrugs, waarvan het gebruik risico’s voor de volksgezondheid met zich meebrengt. Het is bovendien algemeen bekend dat het bezit van en de handel in drugs direct en indirect tot vele vormen van criminaliteit leiden. Dit levert onrust, hinder en schade aan de maatschappij op. Het hof rekent het de verdachte aan dat hij heeft gehandeld zoals is bewezenverklaard. Ten aanzien van de persoon van de verdachte heeft het hof in strafverzwarende zin acht geslagen op het uittreksel uit de Justitiële Documentatie d.d. 19 november 2025, waaruit blijkt dat de verdachte eerder in 2015 onherroepelijk is veroordeeld voor een soortgelijk feit. De eerdere veroordeling uit 2015 heeft de verdachte er kennelijk niet van weerhouden opnieuw een soortgelijk strafbaar feit te plegen. Uit voornoemd uittreksel blijkt voorts dat het bepaalde in artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht van toepassing is. Voorts heeft het hof kennisgenomen van het door Reclassering Nederland opgemaakte reclasseringsadvies d.d. 18 februari 2021 omtrent de persoon van de verdachte. Daarin heeft de reclassering gerapporteerd dat financieel gewin een rol lijkt te spelen bij de meerderheid van de door de verdachte gepleegde delicten. Daarnaast zijn er aanwijzingen voor beïnvloedbaarheid bij de verdachte. Gelet op de zwijgende houding van de verdachte kan geen relatie worden gelegd tussen de stand van zaken op de leefgebieden en het mogelijke delictgedrag. Om die reden is geadviseerd om bij een veroordeling een straf zonder bijzondere voorwaarden op te leggen. Ten slotte heeft het hof gelet op de overige persoonlijke omstandigheden, voor zover daarvan uit het dossier en ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken. Gelet op al het hiervoor overwogene kan naar het oordeel van het hof niet worden volstaan met een andere of lichtere straf dan een die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt. Alle omstandigheden afwegende is het hof van oordeel dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 150 dagen met aftrek van het voorarrest, passend en geboden is. Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] De benadeelde partij [slachtoffer] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding tot een bedrag van € 934,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente. Bij vonnis waarvan beroep is de vordering integraal toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 februari 2020 tot aan de dag der algehele voldoening. De benadeelde partij heeft te kennen gegeven de gehele vordering in hoger beroep te handhaven. Nu aan verdachte ter zake van het onder 1 tenlastegelegde handelen waardoor de gestelde schade veroorzaakt zou zijn, geen straf of maatregel wordt opgelegd en evenmin toepassing wordt gegeven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht, kan de benadeelde partij [slachtoffer] in de vordering niet worden ontvangen. Het hof dient ook in geval van vrijspraak een beslissing te nemen over de proceskosten, voor zover die kosten betrekking hebben op de vordering van de benadeelde partij. Het hof zal de benadeelde partij veroordelen in de proceskosten van de verdachte voor zover die betrekking hebben op de vordering van de benadeelde partij. Door of namens de verdachte is niet naar voren gebracht dat zulke kosten zijn gemaakt, zodat die kosten worden begroot op nihil. Toepasselijke wettelijke voorschriften De beslissing is gegrond op de artikelen 2 en 10 van de Opiumwet en de artikelen 57 en 63 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.