Rechtbank Den Haag, 21-10-2026 (NL26.60739)

RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Arnhem Bestuursrecht zaaknummer: NL26.60739 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 21 oktober 2026 in de zaak tussen [eiser] , v-nummer: [x] , eiser (gemachtigde: mr. H.J.M. Nijholt), en de minister van Asiel en Migratie (gemachtigde: mr. P.A.L.A. van Ittersum). Samenvatting 1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend. 1.1. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft. Procesverloop 2. Met het bestreden besluit van 10 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld. 2.1. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. 2.2. De rechtbank heeft het beroep op 16 oktober 2026, met behulp van een beeldverbinding, op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, mr. E.J.P. Cats, als waarnemer van de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister. Beoordeling door de rechtbank Kunnen de gronden de maatregel van vreemdelingenbewaring dragen? 3. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De minister heeft, onder verwijzing naar artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb 2000) als gronden vermeld dat eiser: a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt; b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer; p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb 2000 heeft gehouden; r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan; 3.1. Eiser betwist de gronden b en c. Eiser voert ten aanzien van grond b aan dat hij niet op de hoogte was van zijn terugkeerbesluit en inreisverbod en daarom niet wist dat hij een terugkeerverplichting had. Ten aanzien van grond c voert eiser aan dat hij zijn juiste persoonsgegevens heeft doorgegeven. 3.2. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister grond b terecht aan de maatregel ten grondslag gelegd, omdat deze feitelijk juist is. Zoals de minister terecht heeft gesteld, is het afwijzende asielbesluit van 14 augustus 2026, waarin een terugkeerbesluit en inreisverbod zijn opgenomen, verzonden naar de gemachtigde die eiser in zijn asielprocedure heeft bijgestaan. Het terugkeerbesluit en het inreisverbod zijn daarmee op de voorgeschreven wijze bekendgemaakt. De enkele stelling van eiser dat hij niet op de hoogte was van zijn besluit, is onvoldoende. Het is aan eiser om contact te onderhouden met zijn gemachtigde, zodat hij kennis had kunnen nemen van het besluit. Daarnaast heeft de minister grond c terecht aan de maatregel ten grondslag gelegd, omdat deze feitelijk juist is. Eiser heeft geen documenten overgelegd waarmee hij zijn identiteit kan aantonen. Bovendien heeft hij in het verleden, zoals blijkt uit het asielbesluit van 14 augustus 2026, gebruikgemaakt van verschillende aliassen en heeft hij verklaard bewust geen identificerende documenten te hebben aangevraagd bij de Tunesische autoriteiten, om een eventuele uitzetting te voorkomen. Eiser heeft ook geen activiteiten ondernomen om alsnog in het bezit te komen van identiteitsdocumenten. Dat eiser aanvoert wel de juiste gegevens te hebben opgegeven, maakt het voorgaande niet anders alleen al omdat niet vaststaat dat de opgegeven gegevens juist zijn. 3.3. Omdat de gronden b en c feitelijk juist zijn, zijn deze gronden, samen met de onbetwiste gronden a, h, p, r en s, voldoende als grondslag voor de maatregel van bewaring. Deze gronden zijn voldoende om aan te nemen dat een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De rechtbank zal daarom niet ingaan op wat eiser over de overige gronden heeft aangevoerd. De beroepsgrond slaagt niet. Had de minister moeten volstaan met een lichter middel? 4. Eiser voert aan dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel, zoals een meldplicht. Hij voert aan dat hij zich niet aan het toezicht wil onttrekken en bereid is zich vanuit een asielzoekerscentrum te melden. Daarnaast voert eiser aan dat hij epilepsie heeft, waardoor de detentie voor hem extra zwaar is. 4.1. De rechtbank is van oordeel dat de minister in de maatregel van vreemdelingenbewaring voldoende heeft gemotiveerd waarom in dit geval niet met een lichter middel kon worden volstaan. Uit de gronden van de maatregel van vreemdelingenbewaring en de motivering daarvan volgt dat het risico groot is dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De rechtbank betrekt hierbij ook dat eiser heeft verklaard dat hij niet naar Tunesië terug wil gaan. De enkele wens van eiser om in een asielzoekerscentrum te verblijven, terwijl hij daar op dit moment geen recht op heeft, maakt het voorgaande niet anders. Met betrekking tot de epilepsie van eiser, wijst de minister terecht op het feit dat eiser zich kan wenden tot de medische dienst. De rechtbank merkt op dat de medische zorgverlening binnen de detentie- en uitzetcentra gelijkwaardig is aan de gezondheidszorg in de vrije maatschappij. Indien eiser meent dat de medische zorg voor hem niet voldoende is, dan zal hij dat nader moeten onderbouwen. Daarnaast kan eiser hierover een klacht indienen bij het detentiecentrum. De rechtbank ziet geen aanleiding om aan te nemen dat eiser detentieongeschikt is. De beroepsgrond slaagt niet. Is bij de oplegging van de maatregel van vreemdelingenbewaring voldoende rekening gehouden met het risico op refoulement? 5. Eiser voert aan dat hij bij terugkeer naar zijn land van herkomst voor zijn leven vreest en dat hij om die reden eerder asiel heeft aangevraagd. Hij verwijst daarbij naar zijn verklaringen daarover in zijn gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling. 5.1. De rechtbank stelt allereerst vast dat eiser op de zitting heeft verklaard dat hij geen asielaanvraag wil indienen vanuit het detentiecentrum. De rechtbank volgt de minister verder in zijn standpunt dat de non-refoulementbeoordeling recent is gemaakt bij de afwijzing van het asielverzoek van eiser. Uit dat besluit volgt dat eiser niet te vrezen heeft bij terugkeer naar zijn land van herkomst. Van nieuwe of gewijzigde feiten of omstandigheden nadien is niet gebleken en die heeft eiser ook niet gesteld. De in de maatregel opgenomen non-refoulementbeoordeling geeft geen ander beeld. De rechtbank betrekt daarbij dat eiser tijdens zijn gehoor heeft verklaard dat hij bewijzen van een risico op refoulement bij zijn broer in België heeft liggen, maar dat hij deze nog steeds niet heeft overgelegd. De beroepsgrond slaagt niet. Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel? 6. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan. Conclusie en gevolgen 7. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten. Beslissing De rechtbank: - verklaart het beroep ongegrond; - wijst het verzoek om schadevergoeding af. Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Hollebrandse, rechter, in aanwezigheid van mr. I.S. Pruijn, griffier. Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier. Het beroep tegen een maatregel van bewaring wordt ook aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw 2000. Zie paragraaf C1/6.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000. ABRvS 25 maart 2020, ECLI:NL:RVS:2020:829. ABRvS 4 augustus 2023, ECLI:NL:RVS:2023:3003. Vergelijk HvJEU 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647.