ECLI:NL:RBDHA:2026:424

Valt de koopgarantieregeling ook onder de taak van algemeen belang zoals bedoeld in artikel 3.9(4) Wet BPR, nu de woningcorporatie in de bijbehorende Verordening is aangewezen als derde aan wie BRP-gegevens kunnen worden verstrekt? (r.o. 4.5) Valt de (koopgarant)woning volgens de gemeente ook onder het begrip “sociale woonruimte”? Nee, “In artikel 6 lid 2 van het Convenant is immers bepaald dat de woningcorporatie slechts om verstrekking of raadpleging van gegevens vraagt die betrekking hebben op sociale huurwoningen van de eigen woningcorporatie. Een ruimere uitleg van het begrip sociale huurwoonruimte verdraagt zich ook niet met het beginsel dat persoonsgegevens voor welbepaalde, uitdrukkelijk omschreven en gerechtvaardigde doeleinden worden verzameld en vervolgens niet verder op een met die doeleinden onverenigbare wijze mogen worden verwerkt (artikel 5 lid 1 sub b AVG). Uit het voorgaande volgt dat het juridische kader voor de gegevensverstrekking BRP geen grondslag bood voor de gegevensverstrekking die in deze zaak aan de orde is. Niet gesteld of gebleken is dat er sprake was van een andere verwerkingsgrondslag.” (r.o. 4.6) Maar kan een check wel worden verwacht door gemeente? In dit geval wel: “De gemeente heeft nog aangevoerd dat zij bij verzoeken van woningcorporaties om verstrekking van persoonsgegevens niet telkens hoeft te controleren of het verzoek past binnen een verwerkingsgrondslag, omdat dit anders niet werkbaar zou zijn. Dit kan de gemeente in dit geval echter niet baten, omdat [woningcorporatie] in de onderwerpregel van de e-mail van 14 november 2025 heeft vermeld dat het verzoek op een “koopwoning” zag. Het was voor de gemeente dus kenbaar dat het informatieverzoek niet over sociale huurwoning ging. Gelet hierop had het op de weg van de gemeente gelegen om onderzoek te doen naar de grondslag voor het verzoek en tenminste hierover navraag te doen bij [woningcorporatie]. Dit heeft de gemeente nagelaten. Dat de ambtenaar van de gemeente de onderwerpregel mogelijk over het hoofd heeft gezien, zoals door de gemeente tijdens de mondelinge behandeling is geopperd, behoort voor rekening en risico van de gemeente te blijven.” (r.o. 4.7) Dit levert volgens de Rb een strijd op met artikel 6 AVG. (r.o. 4.8) Vervolgens de vraag hoe het zit met schadevergoeding. Voor de materiële schade (verkoop) ging het mis op het causaal verband. Zie uitgebreid : r.o. 4.12-4.9. De Immateriële schade wordt wel aangenomen omdat hier hier sprake is van verlies van controle. Eiser krijgt een vergoeding van EUR 300 en eiseres die in beginsel buiten de discussie stond EUR 100. (r.o. 4.21).